Eerder hebben wij zowel de kleinburgerlijke tendensen van het proletariaat als de revolutionaire tendensen van de reproductieve klassenstrijd beschreven. In de sociale realiteit van het proletariaat versmelten kleinburgerlijke en revolutionaire tendensen, waardoor een tegenstrijdig zijn en bewustzijn ontstaat.
Christian Baron, voormalig proletariër en tegenwoordig links kleinburger die materiële en intellectuele voorspoed heeft bereikt, verdient een zekere erkenning voor zijn beschouwingen over de diepte van de kloof die bestaat tussen de politieke linkerzijde en de arbeidersklasse in Duitsland. In zijn boek Ein Mann seiner Klasse (Een man van zijn klasse) beschrijft Baron het zijn en bewustzijn van zijn proletarische vader:
‘Het verhaal draait voortdurend om de vader, die wordt voorgesteld als een typische “man van zijn klasse”. Als meubelverhuizer verdient hij zijn geld met lichamelijke arbeid, maar wordt hij desondanks beschouwd als een van de zwakste leden van de samenleving. Af en toe neemt hij wraak door op het werk te stelen en zijn gezin vreemde schatten te brengen die “van de vrachtwagen zijn gevallen”. Hoewel dit “verkeerd” is, zegt hij, is het wel “rechtvaardig”. Hij vindt echter geen manier om deel te nemen aan echt politiek protest. In plaats daarvan lucht hij zijn onvrede op dezelfde manier als zijn vader dat altijd deed: hij drinkt ongeremd en slaat regelmatig zijn vrouw en kinderen. Hij bewaart zijn proletarische trots door elke vorm van hulp van de “verzorgingsstaat” af te wijzen, zelfs in tijden van extreme nood, en verkiest zijn kinderen te laten hongeren. Ook schept hij genoegen in het neerkijken, met een racistische blik, al was het maar op Turkse “kameeldrijvers”.’(Christian Baron, Ein Mann seiner Klasse, Ullstein Taschenbuch, 29 maart 2021)
Sociaal revolutionaire vonk 