Archive for the ‘Bangladesh’ Category

In ons laatste artikel willen we ingaan op de aard, de rol en de functies van de vakbonden als de co-managers van de kapitalistische uitbuiting. Vooral hebben we ons gericht op de activiteiten van de Vereniging van Duitse vakbonden (DGB) en zijn conflict met de individuele sectorale vakbonden buiten de DGB. In dit artikel hebben we ook bekeken een voorbeeld van het zogenaamde vakbondimperialisme naar het voorbeeld van de activiteiten van internationale niet-gouvernementele organisaties (INGO’s) in Bangladesh, die nauw met Amerikaanse vakbondvereniging (AFL-CIO) verbonden zijn en worden door het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken gefinancierd.

De burgerlijke staat in de klassenstrijd is in principe het machtapparaat van de bourgeoisie tegen het proletariaat. Ten eerste ageerde de bourgeoisie principieel illegaliserend en criminaliserend tegen de proletarische klassenstrijd en de vakbonden maar het gaf alleen de verdere radicalisering van het proletariaat. In een klassenmaatschappij waarin de sociaal heersende klasse de uitgebuite klasse uitbuit, kan de strijd van de laatste tegen de eerste niet succesvol verboden worden. Dat leerde ook de bourgeoisie in een lang sociaal leerproces. Door een democratisch strijkrecht die het monopolie van de werkonderbreking in de handen van de burgerlijk-bureaucratische vakbondsapparaten ligt, precies bepaalt, wanneer gestaakt mag worden en wanneer niet, is de klassenstrijd veel succesvoller in te dammen dan door een algeheel verbod.

Door de staat verleende recht op vrije loonvorming worden de grote vakbondapparaten co-managers van de kapitalistische uitbuiting. Zo stellen in Duitsland de DGB en enkele andere vakbonden door collectieve arbeidsovereenkomsten de arbeidstijden, lonen en andere arbeidsvoorwaarden van het proletariaat vast. Het ideaal van deze sociale partnerschap tussen economische bazen en vakbondbazen is om al eens aan de onderhandelingstafel te worden, zodat stakingen niet nodig zijn. Komen de sociale partners toch niet overeen, dan wordt een “tariefuiteenzetting”, d.w.z. wordt de democratisch gecastreerde en vakbondsbureaucratische klassenstrijd vernederd, onvermijdelijk.

Voor een tariefuiteenzetting kan in Duitsland door de bevoegde vakbond doorgaans een stemming uitgevoerd worden. Minstens 75% van alle vakbondsleden moeten voor een werkonderbreking stemmen, dan wordt het werkelijkheid. Maar dat is een facultatieve bepaling, de vakbondapparaten kunnen ook volledig willekeurig staking beslissen en net zo willekeurig beëindigen zoals de diensten vakbond ver.di tijdens de poststaking in Duitsland in 2015 deed. Tijdens een vakbondsuitgevoerde staking heeft zowel de vakbondsbureaucratie een instrumentale verhouding met “hun” proletarische basis als andersom. Die fulltime vakbondbazen hoeven zelf niet door hen onderhandelde tarieven leven, voor hen is belangrijk dat een overeenkomst afgesloten wordt, waardoor ze co-managers van de kapitalistische uitbuiting worden. Voor de arbeidersklasse basis is de tariefuiteenzetting de enige legale manier om te staken. Vakbondsleden krijgen tijdens de werkonderbreking van de apparaten stakinggeld, waardoor het monopolie van de vakbondbazen over de proletarische klassenstrijd nog versterkt wordt. (more…)