Archive for the ‘studentenbeweging’ Category

 

Het is zeer belangrijk en rechts om de nieuwe onderwijshervormingen te verzetten in de vorm van stakingen en de bezetting van scholen en universiteiten, evenals blokeren snelwegen. Maar onze boosheid en kritiek zijn niet alleen gericht tegen de hervormingen. Radicale kritiek op het onderwijs kan niet worden beperkt door de kritische analyse van het secundair en hoger onderwijs. Het is noodzakelijk om de algemene economische en politieke omstandigheden te herzien waarin sprake is van dit systeem.
Stel je voor dat de burgerlijke systeem van het onderwijs werd afgeschaft. De cijfers en vandaar veroorzaakte druk van de prestaties en de selectie zijn in het verleden. Onderwijs in het kapitalistische systeem is het fundament van de klassenselectie. Vervolgens blijft onze wens als een droom terwijl de klassenmaatschappij bestaat. In een klassenmaatschappij, waar sprake is van verdeling van arbeid op de geestelijke en manuele, is het noodzakelijk voor meeste mensen om hun arbeidskracht te verkopen om te overleven. Sommigen vanwege hun afkomst of hun vermogen te kruipen, worden organisatoren en managers van deze uitbuiting en onderdrukking.

De burgerlijke wetenschap is ondergeschikt aan de belangen van het kapitaal. De hele humanitaire wetenschap probeert bv. ideologisch gezien het kapitalistische systeem te rechtvaardigen, terwijl de sociale wetenschappers beweren dat de moderne burgerlijke maatschappij complete en niet-betwiste vorm van menselijke emancipatie is. Economen proberen, vooral na de ineenstorting van de staatskapitalistische (voor hen, “communistische”) Sovjet-Unie en Oost blok, ons ervan te overtuigen dat “vrije” markt economie is het beste economische systeem in de geschiedenis is. Zelfs in de natuurwetenschappen aan de theoretische en praktische studies, vanaf een bepaalde moment, gaat het om een dienst van de kapitalistische belangen. Ingenieurs ontwikkelen machines waarmee de arbeiders beter uitgebuit worden en worden ontslagen als gevolg van rationalisatie. De programmeurs ontwikkelen programma’s waarmee de bevelhebbers beter ons op onze werkplekken kunnen controleren en de overheid beter over ons kan waken in openbare gelegenheden. Het principe van de kapitaalverhoging maakt van willekeurige menselijke ontdekking, zoals in de genetica, een vloek voor de meeste mensen.

Afschaffing van de warenproductie en de staat verandert ook ingrijpend het leerproces. Onderwijs in de samenleving van vandaag is een achtereenvolgende voorbereiding op het leven in een klassenmaatschappij, die gebaseerd is op de scheiding van mensen en derhalve kan er geen gelijke kansen zijn. Daarom is het belangrijk niet alleen vechten voor de afschaffing van de vergoedingen in het hoger onderwijs maar ook voor de afschaffing van de scheiding tussen middelbare en hoger onderwijs. Het betekent ook het elimineren van de huidige kunstmatige scheiding tussen geestelijke en manuele arbeid. Daarna zouden wij daadwerkelijk een beslissing kunnen nemen of we nu bijvoorbeeld de theorie in de klas of op de praktijk van het gesocialiseerde ondernemingen willen studeren. Vrije studenten en ondernemers kunnen zelf bepalen hun schoolplannen en de regelmaat. Er is geen druk die we moeten specifieke taken of onderwerpen binnen een bepaalde termijn inleveren of oplossen. Leraren zullen niet meer bevoegd gezag zijn maar een vrij te kiezen adviseurs en assistenten. Dus worden ook afgeschaft bestaande in een kapitalistische maatschappij de indeling in “professionele idioten” en “domme mensen”.

De methode en de manier waarop de productie in de gemeenschap is gevestigd, hebben zeker de invloed op het onderwijs en het gehele onderwijsprogramma. Dienovereenkomstig kunnen het kapitalistische proces s van arbeid en het openbaar onderwijs doorgebroken worden alleen door middel van gezamenlijke actie van de arbeiders, studenten en leerlingen. Ook, vakbondsbureaucraten mogen niet onze belangen vertegenwoordigen omdat deze dames en heren zijn “constructieve” co-managers van de kapitalistische uitbuiting. Zelfbepalende en creatieve activiteiten zijn alleen mogelijk aan de andere kant van de staat en de markt.

Weg met het openbaar onderwijs!
Voor een zelfbepalend en creatief leven in een klassenloze maatschappij!

De studentenbeweging en de proletarische klassenstrijd zijn twee verschillende sociale bewegingen die weliswaar een aanvulling op elkaar zijn. Maar zij zijn in sociaaleconomisch en psychologisch gezien verschillend.

In de structuur is het proletariaat een breed sociaal veld waar de kern arbeiders vormen en de lage randen zijn verschillende sociale lagen. Met uitzondering van de kleinburgerij die afhankelijk van loon is, behoren alle mensen tot het proletariaat die gescheiden zijn van de middelen van productie alsmede niet werkzaam zijn in de bevoorrechte delen van de productie (hoofd van de afdeling, ingenieur ect.), administratie (beheer), de uitvoering van de winst (verkoop) handel en smokkel van geld (banken en verzekeringsmaatschappijen) en in de politieke en (of) staatsorganisaties. Sociale stijging of daling komt vooral voor in het proletariaat. Van de arbeidersklasse mensen voortdurend vallen in de sociale laag van de werklozen en de werklozen vinden werk en dus weer behoren tot de kern van het proletariaat. Bovendien vooral tijdens van de economische stijging worden sommige proletariërs kleine ondernemers of vice versa in de tijd van crisis kleinburgerlijke “vallen” in de rangen van het proletariaat.

Daar tegenover vormen de studenten als potentiële intellectuelen van een tussenlaag die geen bevoorrechting heeft, van de intellectuele tussenlaag. Tot de hierboven genoemde tussenlaag behoren alle mensen die Intellectuele en ( of) management activiteiten uitvoeren die het hoger onderwijs vereisen zoals managers, ingenieurs, juristen , officieren van justitie, rechter, leerkrachten, professoren, artsen, enz. Dat wil zeggen na de uitreiking van HBO/WO diploma krijgen succesvolle studenten de kans naar de kapitalistische heersende klasse onsuccesvolle “vallen” in het proletariaat.

Studenten komen vooral uit de burgerlijke en kleinburgerlijke kringen, en slechts een minderheid van mensen uit de arbeidersklasse. Kleinburgerlijke tussenlaag van intellectuelen, door middel van Hoger onderwijs reproduceert zichzelf en krijgt alsook de “Beste Minds” van de arbeidersklasse binnen. Hoewel de studenten verstoken zijn van privileges, hebben ze toch als potentiële intellectuelen een perspectief op sociale stijging. Misschien zijn zij nog steeds in opstand tegen het systeem van het onderwijs waardoor zij stress ervaren maar morgen kunnen zij misschien behoren tot een geprivilegieerde laag, tenminste in vergelijking met het proletariaat.

Door de depersonalisatie van het individu in de hedendaagse kapitalisme zijn ook de intellectuelen onderworpen aan sterke proletarisering. Terwijl de “normale” kleinburgerlijke studenten hun toekomstige bevoorrechte positie idealiseren, zijn de links politiek actieve studenten geneigd om het andere extremiteit mee te maken en overdrijven hun proletarisering. Zij beweren dat ze maken deel uit van het proletariaat en zelfs zijn zij hun avant-garde. Het studentenprotest is in ieder geval een verschijnsel nogal in de mode en vaak eindigt met de afronding van de studie en het begin van carrière.

Studenten fase is privilegielos en tegelijkertijd de meest radicale voor intelligentsia. In deze fase vinden velen zelfs zichzelfs als revolutionairen, maar zij blijven typische kleinburgerlijke radicalen. Studenten die niet in staat waren om hun eigen kleinburgerlijke radicalisme te overwinnen kunnen zij het ook niet doen wanneer zij intellectuelen worden.

Wat is het verschil tussen sociaalrevolutionaire studenten en de kleinburgerlijke radicale studenten? De sociaalrevolutionaire studenten stellen zich niet tevreden met hun ‘kritische’ houding de wetenschap maar strijden voor de vernietiging van de wetenschap als de vernietiging van hun eigen privilege en gelijktijdig benarde situatie. Tegelijkertijd beseffen ze dat de tussenlaag van intelligentsia al te zeer kleinburgerlijk is om zichzelf te liquideren(afschaffen). Daarom vechten zij voor de afschaffing van de wetenschap als deel van de zelfliquidatie. Zij beseffen ook dat slechts een klein deel van hen aanzienlijke rol zal spelen tijdens de revolutie.

Op deze basis kijken ze met een glimlach op de kleinburgerlijke Lenin`s waanzin op de avant-gardische rol van intellectuelen in de revolutie. Sociaalrevolutionaire studenten verbinden zich met de proletarische revolutionairen met een helder begrip van zich kleinburgerlijke radicalisme. Terwijl kleinburgerlijke studenten zichzelf “proletarische revolutionairen” noemen, sociaalrevolutionaire studenten weten dat ze geen proletariërs maar kleinburgerlijk zijn.

Studenten en loonarbeiders vormen twee tegengestelde polen tussen verdeling intellectuele arbeid in universiteiten en materieelpraktisch in bedrijven. Deze kunstmatige burgerlijke opdeling, ondanks het feit dat de productieve activiteit en intellectuele oorspronkelijk een ongedeeld menselijk proces waren, vervreemdt zowel studenten als arbeiders. Zij maakt het intellectuele activiteit onpraktisch en praktische activiteiten vaak zonder intellectueel.