Posts Tagged ‘FAU’

We gaan door met onze serie artikelen onder de titel “De Spaanse Burgeroorlog als een binnenskapitalistischeconflict” en vandaag willen we de politieke strijd van boven- en de klassenstrijd van onder in 1931-1936 analyseren. In dit artikel hebben we ons gericht op de politieke partijen en vakbonden van deze periode en de subjectieve voorwaarden die nodig zijn voor de overwinning van de sociale revolutie. We gaven ook ons begrip van de gezamenlijke sociale actie van het proletariaat, vertelden over de militante strijd van het Spaanse proletariaat tegen de klerikale-fascisme en over de proletarische opstand in oktober 1934 in Asturië.

Na ons kort inzicht in de geschiedenis van de Spaanse kapitalisme, willen we nu de klassenstrijd tussen het uitroepen van de Republiek en de staatsgreep van de generaals in meer detail beschrijven. We zullen reeds in deze tekst op de partijen en de vakbonden van de geïnstitutionaliseerde arbeid(st)ersbeweging een radicale kritiek onderwerpen. Daarnaast proberen we ook te beschrijven hoe vanuit ons huidige gezichtspunt echt sociaalrevolutionaire groepen en stromingen zich zouden moeten gedragen. Deze uitbeelding toont ons als proletarische revolutionairen in tegenstelling tot de ordelijke betaalde professionele wetenschappers. In ieder geval deze benadering is ook niet onproblematisch. Het is niet omdat onze huidige positie het toen überhaupt niet zou hebben gegeven. Echter, de fundament van onze huidige revolutionaire standpunten was er toen al, belichaamde in het partij- en vakbondvijandelijke radencommunisme en in de scherpe democratie- en antifascisme-kritiek van de partijachtige Italiaanse linkscommunisme. Maar in Spanje waren er deze stromingen toen niet. De afwezigheid van linker- of radencommunistische stromingen is nogal een uitdrukking van de klassenstrijd en klassenbewustzijn van het toenmalige proletariaat in Spanje geweest. Het is niet onproblematisch, wanneer we het naar onze huidige mening noodzakelijke gedrag van toen niet in Spanje bestaande bewust revolutionaire stromingen proberen te beschrijven. Maar we doen het toch gewoon, omdat we niet kleinburgerlijke kamergeleerden, maar proletarische revolutionairen zijn. Zo was er in 1931, toen het Spaanse kapitalisme zijn politieke heerschapvorm van monarchie naar een democratische republiek omvormde, geen bewuste sociaalrevolutionaire stroming, die met een radicale en materialistische politiek- en democratie-kritiek de illusies van de arbeid(st)ersklasse en met een duidelijke oriëntatie tegengegaan op de zelfgeorganiseerde klassenstrijd en de militante vorm – de proletarische dictatuur – die duidelijke signalen zou hebben gegeven. Er was slechts één geïnstitutionaliseerd arbeid(st)ersbeweging met hun partijmarxistische en anarcho-syndicalistische organisaties en ideologieën, die tussen reactionaire sociaalreformisme en organisatie-egoïstische sektarisme hulpeloze heen en weer slingerde. Tijdens de parlementaire-sociaalreformistische Socialistische Partij in 1931 samen met republikeinse partijen een coalitieregering vormden, d.w.z. openlijk contrarevolutionair ageerde, bevond zich de P“C”E als de geheel Moskou horige ‘Communistische’ Internationaal in de zogenaamde “Derde Periode”. Gedurende deze tijd verhulde het officiële partij-“communisme” zijn fundamenteel sociaalreactionaire staatskapitalistische karakter met een verbaalradicalisme, die zich mentaal op een zeer laag niveau bevond. De stalinisten waren in structureel niet in staat, om de sociaaldemocratie materialistisch-revolutionair te bekritiseren, maar ze beschimpten dit totaal zwakzinnig als “sociaalfascistisch”. Ze weigerden zelfs organisatie-egoïstisch elke samenwerking met de andere organisaties van de geïnstitutionaliseerde arbeid(st)ersbeweging. Daardoor namen ze aan de politieke verdeeldheid van het proletariaat deel. (more…)

Advertisements

Aan de ene kant is anarchosyndicalisme tegen de staat en bazen maar aan de andere kant, idealiseert de “non autoritaire” zelfbestuur van mensen. Deze zelfbestuur kan plaatsvinden zowel in de coöperaties of kleine ondernemingen als bij grote ondernemingen, zoals het was in Spanje in de jaren 30 en onlangs in Argentinië. Tegelijkertijd worden er de loonarbeid en het kapitaal niet aangetast maar men probeert alleen ze een “eerlijke, sociale en zelfbesturende” vorm te vormen. Deze hoop en de zucht om in de collectieven “goede” kleinburgerlijke verhoudingen te creëren, in tegenstelling tot “slechte” grote bourgeoisie in de vorm van grote bedrijven en bedrijven die meer over de vorm van public relations zorgen dan over de inhoud. Voor deze vrienden van de vrijheid is het belangrijk dat de koffie in kleine, zelfbesturende boeren coöperaties, zonder nadelige gevolgen voor het milieu wordt geproduceerd, waarvoor “eerlijke” loon wordt betaald. Op deze manier werden geïdealiseerd de collectieven (komunnen en coöperaties) tijdens de Spaanse “revolutie”, zelfbesturende Brukman en Zanon in Argentinië en het geval van zelfbestuur in de fietsfabriek in Nordhausen (Duitsland).
Best-seller FAU “Strike Bike”

Op de website van het Anarchosyndicalistische duitse Freie Arbeiter Union (FAU) (enthousiast) staat “19 september 2007: De personeel van de bezettende fietsfabriek in Nordhausen (Thüringen) werkt weer aan de zelfbesturende basis. Met volledig zelfbestuur en zonder managers werden er 1837 “Strike Bike” fietsen geproduceerd. Al enkele maanden vooraf bestelde fietsen zijn ter beschikking gesteld van kopers. ” Dit alles toont duidelijk aan dat het doel van anarchosyndicalisme het beheer en de planning “postkapitalistische” samenleving is door middel van de vakbonden. Dit is niet het gevolg van het verval van de anarchosyndicalisme maar het resultaat van het gebrek aan kritiek en analyse van de loonarbeid en de warenproductie.

In dit geval hebben wij geen kritiek op de voormalige arbeiders zelf van de fabriek Bike Systems. Ze probeerden zich te verzetten, bezetten zij de fabriek. Zij lieten zien dat ze zonder managers konden produceren en niet laat henzelf in de straat zetten. Deze ervaring is van groot belang voor arbeiders. Maar ook in dit heel verhaal is belangrijk op te merken wat voor de FAU belangrijker was. Dat alles gebeurd is “zonder leiders” en vervolgens, op basis van zelfbestuur. Hieraan werd de oude organisatievorm van het werk(zelfbestuur!) bewaard. De productie van “Strike Bike” duurde precies een week maar voor FAU was dit een feest van zelfbestuur die toonde aan dat “de zelfbestuur van de productie kan werken”. Juist hier is zogenaamde kortsluiting van anarchosyndicalisten, die de overgang van kapitalistische maatschappij zich voorstellen, zodat de productiemiddelen simpelweg worden overgenomen en verder zelfbestuurd. Geen kritiek op de loonarbeid, geen woord over de staat, of deze vernietigd moet worden en verwijderd wordt de warenproductie. Geen woord over, dat jij niet kunt zomaar de productie overnemen en zelfbesturen want dit is een kapitalistische warenproductie, dat eerst de relatie tussen mensen moet gewijzigd worden. En binnen de kapitalistische warenproductie kunnen geen eilandjes van anarchistische/ communistische maatschappij kunnen zijn.

Voorbeelden van Zanon en Brukman

Zelfbesturende bedrijven zoals Zanon en Brukman in Argentinië maken deel uit van de kapitalistische markt en produceren voor de markt. Hoewel de arbeiders van deze bedrijven op deze manier, tenminste voor een korte periode, middelen van bestaan hebben maar dit bestaan is het bestaan van de loonarbeiders. De actie van de arbeiders in deze situatie is gedwongende beslissing die noodgedwongen zelfs de staat zelf legaliseert want op deze manier hebben de arbeiders hun inkomsten en zij zorgen voor hen inkomsten maar niet voor de revolutie.

En in het algemeen, wat betekent zelfbestuur? Zelfbestuur betekent dat we het zelf willen doen, maar in werkelijkheid willen we het gewoon niet. Wij willen het slopen en op een nieuwe basis alles volledig opbouwen maar niet zomaar zelfbesturen. We leven onder het kapitalisme met zijn democratische illusie van vrijheid. De revolutionairen, die willen niet meer loonarbeiders en werklozen zijn maar willen klassenmaatschappij afschaffen, willen zij niets mee te maken hebben met zelfbestuur want zelfbestuur betekent het beheren van hun eigen uitbuiting. Ze willen niets daarmee te maken hebben want ze kunnen niet de ding zelfbesturen die zou eigenlijk moeten worden afgeschaft, namelijk de kapitalistische armoede van burgerlijke bestaan van de loonarbeider.