De geïnstitutionaliseerde arbeidersbeweging verdedig(de)t het democratische kapitalisme

Posted: December 21, 2016 in Franco, franquist, politici, poum, putsch, Spanje, staatsgreep, vakbond, Volksfront
Tags: , , , ,

De geïnstitutionaliseerde arbeidSTersbeweging verdedig(de)t het democratische kapitalisme

In ons laatste artikel over de Spaanse Burgeroorlog hebben we ons gericht op de contrarevolutionaire rol van de geïnstitutionaliseerde arbeidSTersbeweging tijdens de gebeurtenissen van mei 1937 in Barcelona. Het artikel geeft ook een kritiek op de rol van de CNT in de “collectivisatie” van de economie in het kader van de staat, de kapitalistische warenproductie en in het belang van de kapitalistisch-antifascistische oorlog. Op het eind hebben we ons ook tot  alle subjectief eerlijk sociale activisten en activisten met het vermaan om te leren uit de geschiedenis, de kleinburgerlijke linkse moeras te verlaten en gaan naar de kant van de sociale revolutie.

Nadat wij in onze vorige teksten de nederlaag van de republikeins-stalinistische blok in de burgeroorlog schilderden, willen we nu de succesvolle contrarevolutie van dit blok tegen de klassenstrijdige proletariaat beschrijven. Deze contrarevolutie voldeed aan zowel de algemene ontwikkelingstendenties van het antifascisme als de geïnstitutionaliseerde arbeidSTersbeweging. Het antifascisme is de ideologie en de praktijk van de verdediging van de democratie tegen het fascisme en aanverwante regeringsvormen, zoals bijvoorbeeld het franquisme. Maar de democratie is ook een politieke uitdrukking van het sociaalreactionaire dictatuur van het kapitaal. De geïnstitutionaliseerde arbeidSTersbeweging reproduceerde en reproduceert de kapitalistische klassenmaatschappij in de vorm van burgerlijk-bureaucratische apparaten en een arbeidSTersbasis. Deze bourgeois-bureaucratische apparaten zijn structureel niet in staat en bereid om de sociale revolutie te organiseren, maar ze moeten vanuit hun eigen belangen de sociaalreactionaire democratie tegen het fascisme of soortgelijk regime, die de geïnstitutionaliseerde arbeidSTersbeweging willen stukslaan, verdedigen. Echter een strijd tegen de fascistische en soortgelijke stromingen vanuit democratische posities is inconsequent, maar tegen het proletariaat deze strijd moet met alle contrarevolutionaire kracht worden uitgevoerd.

Vooral Moskou wilde tijdens de Spaanse Burgeroorlog de democratische bourgeoisie in en buiten Spanje zijn contrarevolutionaire betrouwbaarheid demonstreren – en door de militaire staatsgreep enorm verzwakte republikeinen hadden Stalin als een ervaren beul tegen het proletariaat nodig. Zo eiste Stalin in een brief aan de toenmalige Spaanse premier Caballero het privébezit van de productiemiddelen in ieder geval te beschermen. Het stalinisme bracht de contrarevolutionaire gevolg van antifascisme slechts het sterkst tot uiting, zo werd het de voorhoede van de republikeins-democratische contrarevolutie. Maar ook de sociaaldemocratische PSOE, de “anarcho” -democratische CNT en FAI evenals de POUM waren een deel van deze democratisch-antifascistische contrarevolutie. Laatstgenoemden vormden de libertaire en marxistische staart van het sociaal reactionaire Volksfront. Toch de succesvolle contrarevolutie richtte zich ook tegen hun nietige vertegenwoordigers. Het kleinburgerlijk-anarchistische moralisme kan dit gedrag van zijn vroegere antifascistische bondgenoot slechts met “intolerantie” verklaren. Ja, bloedige intolerantie tegen het proletariaat was en is het handelsmerk van de contrarevolutie, zoals “tolerantie” tegenover deze contrarevolutie is het handelsmerk sociaal- en “anarcho”-demokratische flikflooier!

Omdat er geen in het proletariaat verankerde sociaalrevolutionaire stroming in Spanje in juli 1936 was, die belangrijke impuls voor de omverwerping van het Volksfront regime en de revolutionaire klassenoorlog tegen de opstandige generaals zou kunnen bieden, was de antwoord van de republikeins-stalinistische blok op de reproductief-defensieve klassenstrijd van het proletariaat, de vernietiging van alle kiemen van deze zelforganisatie. Eerst moest het proletariaat in republikeinse achterland ontwapend worden. Hoewel in eerste instantie de antifascistische ideologie in de hoofden van de gewapende proletariërs de burgerij en haar politieke handlangers beschermde, was deze bescherming niet zeer betrouwbaar. Zo werd in oktober 1936 de afgifte van alle geweren en machinegeweren in het achterland van het Volksfront regime gedecreteerd. Dit decreet werd echter in de praktijk zo geïnterpreteerd, zodat de geïnstitutionaliseerde arbeidSTersbeweging, die bijna volledig in het Volksfront regime  geïntegreerd was, verder vergunningen voor de geweren en machinegeweren voor bedrijfsbewaking en boerencomités kon vergeven. Toch ook dat was op 15 februari 1937 gesloten. Het burgerlijk-stalinistische blok was nu zo sterk dat het de afgifte van alle geweren en machinegeweren aan de overheid vereiste. Op 17 maart 1937 vereist het Volksfront regime aan alle partijen en vakbonden van de geïnstitutionaliseerde arbeidSTersbeweging hun leden in het achterland absoluut te ontwapenen en de wapens binnen 48 uur te overgeven. Op 17 april 1937 werd deze verordening op Catalonië overgebracht. Zo ontwapende de Nationale Republikeinse Garde – de omgedoopte Guardia Civil – de proletariërs van Barcelona. Aan het eind van april 1937 werden driehonderd arbeidSTers van de CNT ontwapend. De consequente ontwapening van het proletariaat door de Republikeins-stalinistische blok leidde dan ook tot aanvallen op de linkervleugel van het Volksfront die door opportunistische aanpassing aan de anti-fascistische contrarevolutie reageerde.

Met de ontwapening van het proletariaat in het achterland waren ook de wapens technische gebrek van POUM en CNT-milities en de bewapening van de politie verbonden. De contra-revolutionaire strijd tegen de linkervleugel van het Volksfront was voor het Republikeins-stalinistische blok nog belangrijker dan de militaire overwinning op Franco. Want de laatste was slechts een binnenskapitalistische conflict, terwijl het overleven van het kapitalisme in een ernstige crisis een totaal gevolg in de klassenstrijd van boven vereist – met inbegrip van zijn ultra repressieve overdrijving. Het Republikeins-stalinistische blok versterkt het burgerlijke regime na het begin van de militaire staatsgreep in juli 1936 door een massale bewapening van de politie tegen het proletariaat. De Nationale Republikeinse Garde en de Asalto-Garden werden snel volledig uit het front teruggetrokken om het democratisch kapitalisme tegen de proletarische vijand te beschermen. Ook de voorheen kleine douane groep is enorm tot een 40.000 mens tellende groep bewapend. Naast de politie werkte de Sovjet NKVD verborgen met geheime gevangenissen, marteling en moord tegen het klassenstrijdige proletariaat en de linkervleugel van het Volksfront. Ook bouwde de NKVD maatgevend de republikeinse geheimdienst Servico de Investigación Militar (SIM) op. Bovendien rekruteerde de stalinistische anti-fascisme in zijn vuile oorlog tegen het proletariaat, ook nog die kleinburgerlijke zoals crimineel-lumpenproletarische milieu, die anders als klassieke sociale basis van het fascisme wordt beschouwd. Tegen de druk van de linkervleugel van de geïnstitutionaliseerde arbeidSTersbeweging ging het republikeins-stalinistische blok met een strenge censuur voor.

Dit gewapende contrarevolutie stond in een dialectische correspondentie met de slechte bewapening van de CNT en de POUM milities. Zo schreef George Orwell in Homage to Catalonia (Saluut aan Catalonië): “Een regering, die jongens van 15 tot 40 jaar oud geweren naar het front stuurde en de sterkste mannen en de nieuwste wapens in de achterhoede behield, vreesde de revolutie klaarblijkelijk meer dan de fascisten.” Orwell beschreef ook de slechte bewapening van de Arago-front. Naar zijn mening was de infanterie “veel erger gewapend dan de training corps van een Engelse openbare school” met “versleten Mauser geweren die meestal na vijf schoten weigerden; ongeveer een machinegeweer tot vijftig mannen; en een pistool of een revolver voor ongeveer dertig mannen. Deze in loopgravenoorlog zo noodzakelijke wapens werden niet door de regering uitgegeven en konden slechts illegaal en met grote moeite gekocht worden “. (Geciteerd in Felix Morrow, Revolutie en contrarevolutie in Spanje, blz 210/211.)

Het bewuste onderaanbod van de CNT en de POUM milities de burgeroorlog was deel van de republikeins-stalinistische contrarevolutie. Terwijl deze milities bewust onvoldoende wapens leverden, belasterden de stalinisten tegelijkertijd CNT en de POUM dat zij onbekwaam zijn, nog slechter, dat zij heimelijk met de fascisten samenwerken … Zelfs vandaag handhaaft de stalinistische sociale reactie zulke bewuste leugens. Toch waren CNT en de POUM als organisaties van geïnstitutionaliseerde arbeidersbeweging niet in staat voor een echte arbeidSTersmilitie als orgaan van een revolutionaire klassenoorlog te strijden, daardoor zij moesten hun eigen proletarische basis in een reactionaire binnenskapitalistische oorlog te verstoken, die ook nog bewust ineffectief uitgevoerd werd. CNT en de POUM vochten niet tegen de republikeins-stalinistische contrarevolutie maar zij maakten slechts zwakke “tegenvoorslagen” zoals het leger onder het regime van de burgerlijke “arbeiderscontrole” zetten.

Ja, de ideologie van de “arbeiderscontrole” die in werkelijkheid, de beheersing van het kapitaal over het proletariaat sluierde, was een van bijzonderheden van de CNT-contrarevolutie. In werkelijkheid “arbeiderscontrole” was niets anders dan CNT-vakbondkapitalisme en staatssyndikalisme. De CNT organiseerde in deze “collectivistische” manier het kapitalisme toen veel privékapitalisten naar het kamp van de opstandige generaals gevlucht waren en het klassenstrijdige proletariaat was gebroeid. De CNT was aan het begin van de militaire staatsgreep een vervloekte echte contrarevolutionair die het reactionaire Volksfront regime door “collectivisatie” in het kader van de staat en de kapitalistische warenproductie draaiend hield. Wij sociale revolutionairen kritiseren deze “collectivisatie” heel duidelijk als anarchokapitalisme terwijl de republikeins-stalinistische contrarevolutie probeerde in de loop van het proces deze anarcho kapitalistische experimenten te beëindigen en de privé-eigendom van de productiemiddelen weer te herstellen. Zo vereiste de consequente bescherming van de privé-eigendom van de productiemiddelen, de contra-revolutionaire aanval tegen de CNT-anarchokapitalisme.

Vooral in de landbouw ging de CNT tegen grootgrondbezit voor – om daarna de plattelandsbevolking in de vorm van “collectieven” in het belang van de kapitalistisch-anti-fascistische oorlog uit te buiten. De stalinisten, die zelf in de Sovjet-Unie een brutale dwangcollectivisatie hadden uitgevoerd, waren tijdens de Spaanse burgeroorlog de voorhoede van een niet minder brutale dwangontcollectivisatie. Zij organiseerden privaatbezittende boerINen in de UGT vakbond, die hij dan anders ook succesvoller aantrokken, tegen de kleinburgerlijk-collectieve warenproductie. Vooral in Aragon, waar de CNT erg sterk was, ging de stalinistische contrarevolutie in augustus 1937 massaal tegen de kleinburgerlijke collectieven voor. Agrarische collectieven, ondernemingen onder vakbondkapitalistische UGT/CNT-controle en coöperaties in de steden werden door de republikein-stalinistische blok massaal vernietigd. Zo werden de anarcho-kapitalistische experimenten in de vlees- en zuivelindustrie in Catalonië in juni 1937 beëindigd en de bedrijven van de vorige privaateigenaren teruggegeven.

Een deel van de republikeins-stalinistische contra-revolutie was ook de politie bezetting van de telefooncentrale in Barcelona, die onder CNT controle was, begin mei 1937. Toch organiseerde het proletariaat het verzet en vocht terug. CNT en de POUM deed alles om het strijdende proletariaat van Barcelona terug van de barricades aan het werk te brengen. Alleen de Spaanse trotskisten, die in het voorjaar van 1937 uit de POUM werden gegooid, en de linkervleugel van de CNT, die zichzelf in het voorjaar van 1937 Vrienden van Durruti noemden, traden voor de revolutionaire omverwerping van het Volksfront regime in. Evenwel ondersteunden beide groepen ook “kritische” de kapitalistisch-antifascistische oorlog van het volksfront regime. Zij waren ook te zwak om de revolutionaire strijd in Barcelona beslissende impulsen te geven. Zo liep de mei gevechten in 1937 op.

De trotskistische ideologie-productie beweerde met rotsvaste zekerheid dat tijdens de mei-gevechten in Barcelona in 1937 een revolutionaire omverwerping van het volksfront regime mogelijk zou zijn geweest als toen in Spanje een “revolutionaire partij” zou geweest zijn. De Spaanse trotskisten waren nog te zwak geweest om het proletariaat naar de overwinning te leiden. Afgezien van het feit dat de zegevierende trotskisme Spanje slechts een staatskapitalistisch regime zou kunnen bezorgen, traden de Spaanse trotskisten tijdens de mei gevechten in Barcelona zeer onbekwaam op. Hoewel ze vochten voor een revolutionaire omverwerping van het volksfront regime maar zij hielden nochtans geen seconde op om de kapitalistisch-antifascistische oorlog te ondersteunen. Bovendien verspreide trotskisme tijdens de barricade gevechten illusies in de linkervleugel van de contrarevolutie, in CNT en de POUM.  Wij moeten vaststellen, met alle respect voor de moed van de Spaanse trotskisten, dat ook het trotskisme geen sociale revolutionaire stroming maar een kleinburgerlijk-radicale met sterke sociaal reactionaire tendensen is. De Vrienden van Durruti verzoenden zich na de mei gevechten in 1937 met de CNT-leiding weer.

In tegenstelling tot de trotskisten, die volledig ondialectisch over redeneren, dat een overwinning mogelijk zou zijn geweest – als, ja als er alleen een “revolutionaire partij” zou geweest zijn – bekijken we het bestaan en niet bestaan van sociaal revolutionaire stromingen in nauwe samenhang met het algemene klassenbewustzijn van proletariaat. Tijdens de naoorlogse revolutionaire crisis in Duitsland vatten de partijvormige Communistische Links (KAPD) en het radencommunisme als relatief sterke stromingen post. Maar het proletariaat bleek niettemin geestelijk en praktisch te zwak om zichzelf revolutionair af te schaffen. Dit resulteerde in de overwinning van de democratische contrarevolutie die uiteindelijk in de nationaalsocialistische sociale reactie overging, terwijl de zegevierende bolsjewistische contrarevolutie tegen de Kronstadt opstand van 1921 gevolglijk sinds 1923 in de overwinning van het stalinisme als zijn meest consequente uitdrukking culmineerde. De overwinningen van de privaatkapitalistische en staatskapitalistische contrarevolutie in beide voormalige brandpunten van de revolutionaire opleving in Europa na de Eerste Wereldoorlog verslechterde de klassenstrijd omstandigheden op het hele continent. In Spanje was er noch een links- of een radencommunistische stroming. Zelf het kleinburgerlijke radicalisme, de Vrienden van Durruti en de Spaanse trotskisten waren te zwak om impuls te geven aan een landelijke klassenstrijd tegen het Volksfront regime. Ook was anarchosyndikalistische of partij marxistische ideologie-productie was zeker niet de geestelijke garantie voor een zegevierende sociale revolutie.

Nee, we gaan niet ervan uit dat een bestaan van een echte sociaalrevolutionaire stroming in mei 1937 de overwinning over de antifascistische en franquistische contrarevolutie en de verwachte buitenlandse interventie mogelijk zou geweest zijn. Want dit bestaan had zelfs in Duitsland tussen 1918 en 1923 op wezenlijk betere voorwaarden niet tot revolutionaire zelf-afschaffing van het proletariaat geleid. De afwezigheid van een bewuste sociaalrevolutionaire stroming en de zwakte van kleinburgerlijke radicalisme tijdens de Spaanse Burgeroorlog zijn een duidelijke indicatie dat een zegevierende revolutie in Spanje niet mogelijk was. Gebruik dat a.u.b. niet als alibi voor jullie contrarevolutionaire gedrag, jullie erbarmelijke sociaal- en “anarcho”-democraten! Revolutionairen moeten altijd consequent tegen de contrarevolutie vechten. Ook de ongunstige omstandigheden kunnen niet als een excuus dienen om zich aan de contrarevolutie aan te passen, of zelfs een deel van deze te worden.

Als toen in Spanje een bewuste sociale revolutionaire stroming zou bestaan die in de meidagen 1937 een belangrijke impuls voor een intensivering van de klassenstrijd zou kunnen geven. Naar onze mening zou een heroïsche en bewuste strijd tegen de anti-fascistische en Franco contrarevolutie vervolgens naar buiten komen, die zou waarschijnlijk niet zegevierend worden beëindigd. Maar voordat de mogelijke wereldrevolutie zou uiteindelijk zegevieren, laat de heldhaftige nederlagen het wereldwijde proletariaat de weg zien!

Conclusie: Het klassenstrijdige proletariaat van Spanje werd tussen de fascistisch-franqistische hamer en de democratisch-antifascistische aambeeld verpletterd. Omdat het aan de anti-fascistische ideologie en praktijk bezweek die ongewillig en / of niet in staat is het democratisch kapitalisme te bestrijden of zelfs tegen het fascisme niet effectief kun bestrijden, daardoor een kwaadaardige gezwel voor de proletarische klassenstrijd is. Partymarxisme en anarcho-syndicalisme verdedigden in Spanje het democratisch kapitalisme – tegen het klassenstrijdige proletariaat en Franco. Omdat ze de eerste slag zegevierend beëindigden, werden zij door Franco verslagen. Dit is de dialectiek van de contrarevolutie in Spanje.

Nog vandaag worden in talloze kapitalistisch-reactionaire burgeroorlogen (Syrië, Oekraïne, Libië …) en interstatelijke conflicten de proletariërs verbrand, verminkt en vermoord. Dit is echter “slechts” de militaire vorm van de kapitalistische oorlog tegen het proletariaat, die in haar economische vorm, echter, absoluut moorddadig is. Wie telt het uitgehongerden, bevroren daklozen, door “arbeidsongevallen” vermoorden, “beroepszieken”, door smerissen misbruikten en vermoorden klassenstrijdige loonarbeidSTers?! Deze oorlog wordt nog steeds te eenzijdig door het kapitaal uitgevoerd. Nog steeds ontwapenen de sociaal- en “anarcho”-democraten van  alle soorten met hun frasen over mensenrechten en democratisering niet de bourgeoisie, maar het proletariaat. Want er zijn alleen twee mensenrechten die absoluut gelden: De mensenrechten op eigendom (met inbegrip van de staats en coöperatieve) van productiemiddelen en het mensenrecht op uitbuiting van het feitelijk bezitloze proletariaat. Alle andere mensenrechten gelden daartegen – met inbegrip van ook dat op lichamelijk onbeschadigdheid en dat op leven – slechts relatief, dus zo goed helemaal als niet in de reactionaire oorlog van het kapitaal tegen het proletariaat. Wanneer de sociaal- en “anarcho” -democraten mensenrechten voor de proletariërs eisen en voor “meer democratie” bepleiten, helpen zij daarmee hen geestelijk te ontwapenen. Revolutionaire klassenstrijd als de enige effectieve weerstand betekent tegenaan de mensenrechten van de bourgeoisie aan te vallen en de democratie als dictatuur van het kapitaal door de proletarische klassendictatuur te vernietigen!

De kleinburgerlijke politieke links – met inbegrip van het “anarcho” -syndicalisme – is structureel niet in staat om van het verleden te leren. Zo is zij vandaag nog steeds, zoals dat zij al in de Spaanse Burgeroorlog liet zich zien: structureel sociaal reactionaire. Verachten en bestrijden deze reactionaire links is geen uitdrukking van sektarisme maar een noodzakelijkheid van de klassenstrijd. Sociale revolutionairen moeten zich collectief en individueel in een geest van absolute intolerantie tegen elke karakter maskers en lakeien van het kapitaal opvoeden. Maakt niet uit grote of kleine, bewuste of onbewuste, linkse of rechtse, fascistische of antifascistische “marxistische” of “anarchistische”!

De Spaanse Burgeroorlog (1936-1939) als het binnenskapitalistische conflict
De politieke- en klassenstrijd in Spanje 1931-1936
De generaals staatsgreep, klassenoorlog van het proletariaat en de contrarevolutie van het Volksfront
Spanje (1936-1939) onder het oog van de imperialistische machten

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s