Spanje (1936-1939) onder het oog van de imperialistische machten

Posted: October 4, 2016 in bolsjewisme, poum
Tags: , , ,

In ons vierde artikel van de burgeroorlog in Spanje gaan wij hebben over de imperialistische machten, die bij dit binnenskapitalistische conflict betrokken waren. We hebben ook geprobeerd materialistische sociaal revolutionaire analyse van de opkomst en afloop dit kapitalistisch- antifascistische oorlog in Spanje te doen. Aan het eind van het artikel hebben we het aantal slachtoffers van het binnenskapitalistische bloedbad en het daaropvolgende terreur regime van Franco gegeven.

Onze belangrijkste punt van de analyse van de Spaanse burgeroorlog is, dat hij van beide kanten kapitalistisch-reactionaire was – zelfs ondanks het feit, dat aan de antifascistische kant, vooral in de CNT en de POUM milities subjectief eerlijk arbeid(st)ers hebben gestreden. Want juist deze arbeid(st)ers werden door de antifascistische contrarevolutie in een binnenskapitalistische oorlog vernietigd. Pas in de tweede plaats analyseren we, dat deze oorlog door de fascistisch-franquistische kant consequent en door de democratisch-stalinistisch-antifascistische kant wezenlijk inconsequenter werd uitgevoerd. Dat lag eraan, dat het fascisme de meest consequente vorm van de kapitalistische sociale reactie was, d.w.z., door zijn ultra fanatieke overdrijving. Het zwakke Spaanse nationaalkapitaal, die koortsig midden van een ernstige economische crisis en een klassenstrijdige proletariaat was, rekende op deze ultra fanatieke contrarevolutionaire  overdrijving – franquisme. De republikeinen waren beijverd om het vertrouwen van de bourgeoisie terug te winnen. Daarom gingen zij met behulp van de stalinisten met volle kracht tegen het klassenstrijdige proletariaat en de linkervleugel van de anti-fascistische Volksfront voor, om de bourgeoisie te zeggen: Kijk, U heeft Franco niet nodig! Maar Franco was nog consequenter reactionair. Zo riep de bourgeoisie aan de democratische politici en de stalinisten door hun praktijk: We hebben jullie niet nodig!

De Franse en de Britse bourgeoisie, wier naar gunste het hele Volksfront dingde – met inbegrip van “anarcho”-democraten van de CNT – was meer geneigd tot Franco. Maar de beide democratieën verborgen aan het begin van het binnenskapitalistische conflict in Spanje hun duidelijke sympathie voor de putschende generaals achter de frasen “non-interventie”. Daartoe riepen zij ook andere imperialistische machten op. 27 landen – inclusief de Italiaanse, Duitse en sovjets imperialisme – richtten dan ook op 9 september 1936, het “Non-Interventie-Comité” op. Onder dit masker van “non-interventie” ondersteunden het Italiaanse en Duitse fascisme eerst geheim de putschende generaals. Maar geleidelijk liet vooral het Italiaanse fascisme dit masker vallen. Zo schreef Mussolini’s centrale orgaan Roma Fascista op 2 december 1936: “De farce van non-interventie is voorbij. Voor ons is zij nooit begonnen. We strijden in Spanje, die op dit moment de meest blakende deel van onze oorlog is.” Maar Engeland en Frankrijk hielden aan deze farce van “non-interventie” vast – tot zij in 27 februari 1939 openlijk het Franco’s regime erkenden, hoewel de burgeroorlog nog niet voorbij was.

De Italiaanse fascisme had in de Spaanse Burgeroorlog vanaf het begin al geïntervenieerd. Reeds op 15 juli 1936, dat wil zeggen, twee dagen voor de officiële start van de staatsgreep, vervoerden Italiaanse vliegtuigen Franco’s Noord-Afrikaanse troepen uit Spaanse Marokko naar Spanje. Gedurende de burgeroorlog Italië leverde volgens de persberichten aan de coupplegers 1930 pistolen, 250.000 geweren, 10.135 machinegeweren, 324 miljoen patronen, 950 tanks en pantserwagens. Bovendien stelde het Italiaanse fascisme voor het franquisme 91 oorlogsschepen, inclusief onderzeeërs, en 763 militaire vliegtuigen ter beschikking. Ook namen 5.700 Italiaanse piloten in de burgeroorlog deel. Daarin putte zich het menselijk imperialistische tussenkomst van Mussolini-regime niet uit. Zo vochten in Spanje tijdens de burgeroorlog 100.000-150.000 Italiaanse soldaten van het leger zoals de leden van de fascistische strijdbond, die zo genaamde Zwarthemden. De belangrijkste kracht van de binnenvallende troepen van het Mussolini-regime was de Cuerpo troep Volontarie (CTV) in het beging met 40.000 troepen. De CTV stond onder bevel van generaal Mario Roatta, het voormalige hoofd van de militaire geheime dienst.

Ook het nationaalsocialisme, de Duitse variant van het fascisme, greep in de burgeroorlog in. Sinds 28 juli 1936 hielp het Hitler-regime met 88 transportvliegtuigen Ju52 Franco’s troepen uit Marokko naar Spanje te brengen. Maar de belangrijkste interventiekracht van de Duitse nazi’s tijdens de Spaanse Burgeroorlog was het Legioen Condor. Met zijn geheel gedurende de hele oorlog pad 25.000 mannen bracht dit legioen terreur en verschrikking naar Spanje. De Spaanse Burgeroorlog werd voor de Duitse luchtmacht een belangrijke oefening voor de geplande Tweede Wereldoorlog. De bloedigste terroristische aanslag van het Legioen Condor was op 26 april 1937, de bombardement van de Baskische stad Gernika (Spaans: Guernica). Volgens de Britse historicus Hugh Thomas waren bij deze massamoord uit de lucht 1654 mensen gedood en 889 gewond geraakt. In de nieuwe bourgeois publicaties is maar “slechts” van “een paar” honderden doden. Ellende burgerlijke wiskunde, die de echte cynisme van genocidale kapitalisme bondig tot uiting brengt! Afgezien van de Duitse en Italiaanse fascisme intervenieerde ook het Portugese Salazar-regime met 15.000 man aan de kant van franquisme in de Spaanse burgeroorlog.

Het Sovjet staatskapitalisme intervenieerde daartegen aan de kant van het antifascistisch- contrarevolutionaire Volksfront regime in de burgeroorlog. Daardoor begon het Sovjetimperialisme, de Spaanse Republiek te beheersen, zijn slipperdragers waren de avant-garde van de antifascistische contrarevolutie. Om de imperialistische overheersing van het Democratische Volksfront regime te controleren werd Jan Karlovich Berezhnij als militaire adviseurs en Alexander Orlov als vertegenwoordiger van de Sovjet-geheime dienst NKVD naar Spanje verzonden. Over de NKVD terreur tegen het proletariaat en de linkervleugel van het Volksfront zullen wij uitgebreid in onze volgende artikelen bespreken. Hier bekijken wij eerste keer de militaire interventie van het Sovjetimperialisme in de Spaanse burgeroorlog. Volgens de officiële Russische cijfers van 1998 leverde de Sovjet-Unie aan de Spaanse Republiek 806 gevechtsvliegtuigen, 362 tanks, 120 pantserwagens, 1555 geweren, 340 granaatwerpers, ongeveer 500.000 geweren, 15.113 machinegeweren, meer dan 110.000 bommen, 500.000 handgranaten, ongeveer 3,4 miljoen granaten en 862 miljoen patronen. De Spaanse Republiek betaalde daar voor met 60 procent van zijn goudvoorraad. Ook personeel intervenieerde het Sovjetimperialisme met 351 tanksoldaten, 772 piloten, 77 marine-officieren en matrozen, 222 algemene militaire adviseurs en instructeurs, 130 arbeiders en ingenieurs, meer dan 150 militaire specialisten, 156 radio-operators en 206 tolken. In het algemeen streden 2064 burgers van de Sovjet-Unie voor de belangen van het Sovjetimperialisme in de Spaanse Burgeroorlog.

Het strategische doel van het Kremlin was toen met de democratieën Frankrijk en Groot-Brittannië een antifascistisch-imperialistische alliantie te smeden. Deze sociaal reactionair-imperialistische doelstelling waren ook de Internationale Brigades, die de “communistische” international aan het eind van september voor Spanje creëerde en de vanaf november 1936 in staat van paraatheid waren. Ertussen konden relatief veel subjectief eerlijke mensen geweest zijn, die serieus tegen Franco wilden vechten, maar objectief waren de interbrigadisten niets anders dan pionnen in de imperialistische spel van Moskou. Nadat Groot-Brittannië en Frankrijk Tsjecho-Slowakije in september 1938 met de Overeenkomst van München aan de nazi’s uitgeleverd hadden, werd voor Stalin duidelijk, dat er de antifascistisch-imperialistische alliantie met deze twee democratieën in deze stadium moet stoppen. Toen probeerde hij een pact met de nazi’s te maken. Het eerst voostel van Moskou aan de nazi’s werd op de Spaanse slagveld gemaakt. In november 1938 verlieten de Internationale Brigades Spanje.

Ja, in tegenstelling tot de consequente contrarevolutie van boven tegen het proletariaat voerden de stalinisten alleen een onconsequente oorlog tegen Franco om vervolgens na de Spaanse Burgeroorlog in 1939 een imperialistisch pact met Hitler te sluiten, waaraan het Sovjetimperialisme Finse gebieden, een deel van Polen, Bessarabië (voormalig onderdeel van Roemenië) en de hele Baltische staten (Estland, Letland en Litouwen) annexeerde. Toen de Duitse nazi’s dan 1941 de Sovjet-Unie overvielen, kwam wereldwijd de democratisch-staatskapitalistische alliantie tegen het fascisme tot stand, waarnaar de stalinisten al tevergeefs in het begin van de Spaanse burgeroorlog hadden gestreefd. Een mooi moment van antifascisme als reactionaire imperialistische oorlog ideologie, die we reeds elders uitvoerig en grondig geanalyseerd en bekritiseerd hebben.

Maar komen we weer bij de Spaanse Burgeroorlog en deze consequent materialistisch-sociaalrevolutionaire analyse terug. Zoals we hierboven schreven, bekritiseren we vooral de kapitalistisch-reactionaire karakter van beide kanten van de burgeroorlog. Eerst op een dieper niveau stellen we dan vast, dat de fascistisch-franquistische kant deze oorlog veel consistenter voerde dan de antifascistische Volksfront. De trotskisten in tegendeel aarzelden als kleinburgerlijk-radicale stroming tussen de rol van een “kritische” supporter van de kapitalistisch-antifascistische oorlog en een staatskapitalistische pseudo-revolutionairen. De trotskistische raadgevers van de kapitalistisch-antifascistische oorlog pleitten onder andere ervoor, dat het Volksfront regime Marokko voor onafhankelijk moest verklaren. Zo schreef de Amerikaanse trotskist Les Evans: “belangrijkste basis van de activiteiten van Franco was Marokko, een kolonie, die werd door Spanje pas na vele jaren van een brute woestijn oorlog onderworpen. Zelfs van een burgerlijk-democratisch oogpunt, zou de Republiek de onafhankelijkheid van onderdrukte koloniale volk kunnen verkondigen. Strategisch waren in de strijd tegen Franco alle argumenten ervoor, om de Marokkaanse mensen als bondgenoten in de strijd tegen het fascisme te winnen. Maar Stalin en Azana waren bang om de Britse en Franse regeringen te alarmeren, want ze bezatten grote kolonierijken in Afrika. En zo verdedigde de Spaanse Republiek imperialistische pretentie op de heerschappij in Marokko.

Abd-el-Krim, de belangrijkste militaire leider van Marokkanen tijdens hun oorlog tegen Spanje, lag Largo Caballero in geval van zijn terugkeer uit het exil voor, zijn steun om een opstand tegen Franco te leiden. Caballero, die door de stalinisten “Spaans Lenin” werd genoemd, weigerde.” (Les Evans, Inleiding tot de Amerikaanse editie van Leon Trotski, Revolutie en burgeroorlog in Spanje 1931-1939., P.35 / 36).

Ja, de fascistisch-franquistishe kant leidde de burgeroorlog veel consequenter, waarom zij dit ook wonnen. Overigens was in het beging niet Franco als toekomstige top militaire dictator voorzien, maar General José Sanjurjo y Sacanell. Echter, na het vliegtuigongeluk op 20 juli 1936 was het podium voor Franco vrij. Op 29 juli werd Franco in Burgos tot “Caudillo” (leider) uitgeroepen. De pretendenten van de toekomstige militaire dictatuur jaagden de republikeins-stalinistische blok succesvol voort. Zo verliet het Volksfront regime op 6 november 1936 die door de franquisten bedreigde hoofdstad van en nestelde zich voor een tijdje in Valencia in. Op 15 april 1938 lukte het poetschende generaals met de steun van de Duitse en Italiaanse fascisme de beslissende slag. Het fascisme-franquisme bereikte de kust van de Middellandse Zee op Vinaroz. Daarmee splitste hij zijn militaire tegenstander in twee helften. De republikeinse regering vluchtte van Valencia naar Barcelona.

De republikeinse-stalinistische blok had in oktober 1936 tegen het oude putschende leger een “nieuwe” gecreëerd. Echter stond dat nieuw gecreëerde leger op 5 maart 1939 onder kolonel Segismundo Casardo in Madrid tegen het Volksfront regime op en creëerde de “Junta van Nationale Defensie”. De weerstand van de Volksfront troepen werden bloedig onderdrukt. De stalinistische voorhoede van de antifascistische contrarevolutie werd de gedreven dier van militaire contrarevolutie. Casardo wilde met Franco “eervolle vrede” tegen het proletariaat sluiten, maar de laatste eiste een onvoorwaardelijke overgave. Op 29 maart marcheerden de Franco’s troepen zonder slag of stoot in Madrid en Valencia. Ze bezetten ook de overige nog republikeinse gebieden. Op 1 april 1939 verkondigde Franco het einde van zijn “kruistocht tegen het bolsjewisme”. De burgeroorlog, die 160.000 mensen leven kostte, werd beëindigd.

Conclusie: Toen de generaals in juli 1936 staatsgreep organiseerden, omdat volgens hun oordeel en grotendeel van de bourgeoisie het Volksfront regime moeite met het klassenstrijdige proletariaat had, stond de democratisch-republikeinse regering daar naakt. Zij trok zich weer een nieuw pantserhemd aan, dat wil zeggen, zij schip in oktober 1936 een nieuw leger tegen het proletariaat en tegen Franco. De eerste opdracht het nieuwe leger voldeed – en stortte daarom juist in maart 1939 het Volksfront regime neer, jaagde de stalinisten en sloot een verbond met Franco. Het Volksfront had een burgerlijke leger nodig, maar het leger behoefde en wilde geen Volksfront regime. Het tweede leger, dat het Volksfront in oktober 1936 schip, pleegde een staatsgreep in maart 1939. Twee legers pleegden staatsgreep tussen 1936 en 1939 tegen het Volksfront en maakten het definitief af. Dit is de dialectiek van Spaanse burgeroorlog.

Franco stichtte een bloedige militaire dictatuur. Volgens schattingen van de Antifascistische linkse Berlijn (ALB) uit het jaar 2009 in Spaanse Staat 1936-1944 150.000 tot 200.000 mensen werden vermoord. Na het einde van de oorlog van 1939 werden 1,5 miljoen mensen in gevangenissen en concentratiekampen opgesloten. Er waren 190 concentratiekampen tijdens Franco’s regime, die pas in 1962 gesloten werden. Het Franco’s regime bleef tijdens de Tweede Wereldoorlog officieel “neutraal”. Na de Tweede Wereldoorlog pacteerde het Amerikaanse imperialisme met het Spaanse militaire regime, met hetzelfde Amerikaanse imperialisme, dat naar de mening van grotendeel van de Antifa toch vermeend tussen 1941-1945 een “progressieve” antifascistische oorlog uitgevoerd had! In werkelijkheid was deze oorlog reactionair, zoals grotendeel van de Antifa, die verdomd slecht daarin waren daadwerkelijk nazi’s te bestrijden, maar heel goed daarin de Tweede Wereldoorlog en de democratie als echte kapitalistische dictatuur te idealiseren. Na de dood van Franco in 1975 werd trouwens ook Spanje weer in de vorm van een parlementaire monarchie gedemocratiseerd.

Advertisements
Comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s