Economische klassenstrijd naar het voorbeeld van enkele landen

Posted: May 27, 2016 in reproductieve klassenstrijd

In de voortzetting van de serie artikelen over het kapitalistische economische politiek als klassenstrijd van boven wilden we graag ingaan naar het voorbeeld van enkele privaatkapitalistische landen. In het bijzonder gaan we hebben over de komst van de links-nationalistische coalitie SYRIZA aan de macht in Griekenland, over de groei van de economische en imperialistische invloed van Duitsland, evenals de verzwakking en de stagnatie van het Franse nationale kapitaal.

Syriza tegen het Griekse proletariaat

De globale economische crisis van 2008 was het kolossale mislukking van de “neoliberale” strategie door het verhogen van de uitbuiting van het proletariaat om de winstvoeten te stabiliseren en door export oriëntering ofwel consumptie op krediet de negatieve effecten van de daling van de koopkracht van de loontrekkers uit te wijken. De medicijn tegen de globale economische crisis, de nationale bankredding- en conjunctuurprogramma’s verslonden wederom veel geld en leidden tot een toenemende schuldenlast van sommige landen zoals bijvoorbeeld Griekenland die vervolgens ter wille van de financiële kapitalistische schuldeisers door de instellingen Internationaal Muntfonds (IMF), de Europese Centrale Bank ( ECB) en de EU met ” “hulppakketten”, dwz nieuwe leningen onder “strenge bezuinigingen” werd gered. Het proletariaat van Griekenland betaalde de financiële kapitalistische “redding” met een enorme verarmingspiraal die hij meedogenloos naar beneden.

In de verhouding tussen de Bondsrepubliek Duitsland en Griekenland werd ook de vuile spel van de rechts en links nationalisten bij de splitsing van het wereldproletariaat duidelijk. Terwijl de Duitse rechtsnationalisten tegen de “failliete Grieken” ophitsen die de hardwerkende Duitsers op zak teren, traden de Griekse linksnationalisten van Syriza nog voor hun parlementaire machtverovering met de slogan in de verkiezingscampagne “Merkel of Griekenland”. De Duitse rechtsnationalisten stelden de krediet van het IMF, de EU en de ECB, die Athene vanzelfsprekend met rente terugbetalen en daarvoor de economie kapot bezuinigen en het proletariaat in de naakte ellende zou moeten begaan, als gulle gift voor, dat de Duitse belastingbetalers spenderen. De linkse nationalistische Syriza weer toonden hun nationalistische slogans al vóór de machtiging door de kiezers wat zij(Syriza) in werkelijkheid is: “Merkel of Griekenland”. Griekenland, dat was en is het Griekse nationaal kapitaal, die de Griekse volk als schijnbare schiksal gemeenschap uit kapitaal en arbeid die door het Duitse imperialisme beschadigd wordt. De imperialistische gedwongen bezuinigingen ruïneerde het Griekse nationale kapitaal en destabiliseerde het door de toenemende verarming van het proletariaat. “Merkel of Griekenland” betekent: Griekse bourgeoisie, we vechten voor u tegen buitenlandse imperialisme. “Merkel of Griekenland” leidde het proletariaat in Griekenland van zijn ware klassenvijand, kapitalisme af, en maakte het stemvee van Syriza, de nieuwe heersende karakter masker van het Griekse nationale kapitaal.

Grotendeel van de Duitse linksen hadden niets tegen de slogan als “Merkel of Griekenland”. Integendeel, kwam toch na de failliete ideologieën van de linkse kleinburgerij in de zogenaamde “progressieve nationalisme van de onderdrukte natie” tot uiting. Elke nationalisme is saciaal-reactionair want het nationalisme van de onderdrukte naties dient alleen de belangen van de bourgeoisie en politbazen die soms onder de linkse of de “antikapitalistische” masker verborgen zijn en is bedoeld om het proletariaat in een nationale kapitaal te integreren. In Duitsland kunnen zich linkse kleinburger(es)s met het “solidaire” napraten “Merkel of Griekenland” krankzinnig radicaal voelen, in Griekenland trekt deze slogan zijn reactionaire snoet. Natuurlijk moeten de sociaal revolutionairen in Griekenland en Duitsland ook tegen het Duitse imperialisme strijden, maar in het kader van hun strijd tegen het wereldkapitalisme. Overal in de wereld moeten proletarische revolutionairen Syriza als erbarmelijk stinkende reactionaire afvalhoop bestrijden en de nationalistische zinsnede “Merkel of Griekenland” de positie “wereldproletariaat tegen wereldbourgeoisie” tegenoverstellen!

Toen Syriza door het Griekse electoraat in de parlementsverkiezingen eind januari 2015 tot de sterkste partij werd goedgekeurd en deze linksnationalisten een regeringscoalitie met de rechts-nationalistische partij Anel ingingen, waren ook grotendeel van de kleinburgerlijke politieke linksen de BRD beschikbaar om veel illusies in het nieuwe links-rechts-burgerlijke regime te koesteren. De Griekse bourgeoisie, vertegenwoordigd door de machtige kapitaalvereniging SEV, had ook al geen illusies in Syriza, maar herkende ze aan het begin als politieke interesse vertegenwoordigster, d.w.z. als regerende karaktermasker van het Griekse nationale kapitaal. En als zodanig introduceerde ze ook de lange onderhandelingen met de schuldeiser instellingen EU, IMF en de ECB en met de beheersende politici van imperialistische landen. Dat de onderhandelingen met nog een onderwerping van Griekenland onder de imperialistische instellingen en landen (vooral Duitsland) beëindigd zouden worden, was het duidelijk. Internationale verhoudingen van natiestaten zijn geen verzoekprogramma, maar keiharde machtsverhoudingen, waarbij de sterkere krachten de zwakkere genadeloos tot de capitulatie dwingen. En Griekenland was en is diep in de schulden, heeft nieuwe leningen nodig om de oude terug te betalen. Schuldenvrij wordt Griekenland op deze manier natuurlijk niet, maar machtige schuldeis(st)ers blijven op die manier van grotere verliezen verschoond. Het proletariaat in Griekenland moet bloeden voor het globale financiële kapitaal – en ook het Griekse nationale kapitaal. Het is duidelijk dat door de imperialistische opgelegde bezuinigingsmaatregel werd ook het Griekse nationale kapitaal grotendeels kapot bezuinigd – ook ten koste van de Griekse bourgeoisie – maar het werd ook de uitbuitingsvoet van het proletariaat verhoogd, waarvan de heersende inheemse kapitalistische klasse profiteerde. De imperialistische opgelegde bezuinigingsmaatregel heeft een tegenstrijdig effect op het Griekse nationale kapitaal, die ook in de vorm van diplomatieke poker tussen Syriza-regime en buitenlandse imperialisme wordt weerspiegeld.

Dit poker spel dat beide partijen bijna tot aan de financiële ineenstorting van Griekenland speelden kon alleen zich met intensievere uitbuiting van het Griekse proletariaat beëindigen. Toch wilde en moest Syriza zo lang pokeren en kon zich niet onmiddellijk voor de imperialistische druk buigen. Op basis van haar politieke belangen, moest ze toneelstuk spelen, die uit demagogie en propaganda bestaande om op de kiezers indruk te maken dat Syriza stevig en onbaatzuchtig voor de belangen van “het Griekse volk” vochtte maar op het einde helaas verloor. Daarin was Syriza zeer succesvol. Wat zij in de praktijk heeft uitgevoerd was een opmerkelijke demagogie. Allereerst liet zij de kiezers in een referendum die de eisen van de schuldeis(st)ers met veel propagandistische fanfare in 5 juli 2015 rond 61% verwerpen om dan onder de imperialistische druk in 13 juli 2015 definitief toe te geven.

Met dit nieuwe deel van het globale met het Griekse kapitaal tegen het proletariaat werd overeengekomen dat een nieuwe “reddingsplan”, dat wil zeggen een nieuwe krediet van 82 tot 86 miljard euro, de kredietnemer uit Athene verder het inheemse proletariaat uit moet persen. En Syriza perste met volle kracht. In 15 juli en 22 juli 2015 besloot het Parlement tegen de stemmen van de linkervleugel van de partij maar met stemmen van de oppositie partijen volgende aanvallen op het proletariaat: “De BTW op talrijke levensmiddelen en diensten werd met extreme tien procentpunten verhoogd, de pensioengerechtigde leeftijd werd verhoogd, subsidies voor arme gepensioneerden werden afgeschaft. De begrotingspact werd in de Griekse recht overgenomen en de rijksbegroting door een geautomatiseerd bezuiniging de invloed van de regering en het parlement teruggetrokken. Collectief ontslagen worden vergemakkelijkt, markten geliberaliseerd en bovenal een investeringfonds opgericht, die de resterende staatseigendom ten bedrage van €50 miljard aan investeerders verkocht wordt. Natuurlijk, dit bedrag is niet realistisch, weshalve de schuldeisers ervoor hebben gezorgd, dat de eerste 25 miljard uitsluitend voor de terugbetaling van herkapitalisatiekredieten aan de Griekse banken zal worden gebruikt en dan alleen een deel van privatiseringsopbrengsten in investeringen mag stromen. Natuurlijk was dat omstandigheid voor Tsipras geen belemmering om het publiek de “investeringen” als een belangrijke prestatie te laten zien. Men moet toch gespannen zijn welke sociale wreedheden nog steeds de overeenkomst in haar definitieve versie in aanvulling zal bevatten “(Thanasis Spanadis, Fatale “europhoric”, in: Junge Welt van 5 augustus 2015 blz. 12). Om het bezuinigingsplan soepel uit te kunnen voeren sptrak de Syriza regime in 17 juli 2015 de regeringsleden vrij, die naar de linkervleugel van de partij behoorden.

Conclusie: De “kleine mensen” die Syriza op zijn hand krijgen, kregen de reproductie van de aanvallen van “Merkel” (van het buitenlandse imperialisme) en “Griekenland” (de inheemse bourgeoisie). Syriza werd de regerende karaktermasker van het Griekse nationale kapitaal en organiseerde klassenstrijd van bovenaf. Het grotendeel van de globale kleinburgerlijke politieke linksen hielpen met hun illusie-productie dat wereldproletariaat tegen het Syriza regime geestelijk-praktisch te ontwapenen.

Ondertussen gaan in Griekenland de partij marxisten links van de Syriza leiding met zijn oude staatskapitalistische concepten uit het stenen tijdperk de kapitaalvermeerdering leuren. Ook de Sociaal-Democratische trotskistische organisatie Xekinima Griekse afdeling van het Comité voor Arbeidersinternationale aan het begin van maart 2015 gaf adviezen over links-burgerlijke regering en eiste van haar staatskapitalistische programma. Zo zei de woordvoerder van Xekinima, Nikos Kanellis, in een interview met de junge Welt: “Dan moet de regernig socialistische politiek omzetten, zoals het nationaliseren van de banken en de belangrijkste sectoren van de economie onder controle en het beheer van de arbeidersklasse en de maatschappij, de openbare investeringsprogramma`s en planning van economie. De algemene economie moet worden beschermd tegen woekerwinsten en sabotage van het kapitaal. Helaas neemt Tsipras een andere weg. Daarom is de druk van onderuit is van cruciaal belang.” (“Der Druck von unten ist entscheidend”(“De druk van onderuit is van cruciaal belang.”) gesprek met Nikos Kanellis, in:. junge Welt van 3 maart 2015 blz 2). Terwijl de sociaalrevolutionairen compromisloos tegen alle staten strijden, geven deze totale sociaalgedemocratiseerde trotskisten linksburgerlijke regime slechte staatskapitalistische advies om terug naar de toekomst van de staatskapitalistische paradijs te gaan.

Nadat Syriza en de EU-imperialisme onder Duitse leiding in 13 juli 2015 eigenlijk de voortzetting van de klassenstrijd van boven had besloten, repeteerde de gematigde staatskapitalistische vleugel van deze partij de opstand. Behalve de ontkenning van parlementaire goedkeuring voor de aanvallen op de arbeidersklasse, eiste deze de terugtrekking uit de euro, het nationaliseren van de banken en de belangrijkste industrieën.

De orthodoxe stalinistisch-staatskapitalistische “Communistische” Partij van Griekenland (“K” KE) bestreed compromisloos zelfs tegen de linkervleugel van Syriza. Heike Schrader schreef over de houding van “K” KE: “Partijleider Dimitris Koutsoubas verklaarde dat zijn partij op dit moment heeft besloten tegen het verlaten van de eurozone. Plannen, die de Syriza linkervleugel voorstelde, zijn erger dan de bezuinigingsmaatregelen, omdat de terugkeer naar de nationale munt zou onvermijdelijk tot ‘de devaluatie van meer dan 50%’ en daarmee tot de overeenkomstige vermindering van het inkomen van de loontrekkers leiden. Voor de KKE komt een uitgang alleen in combinatie met de ‘transitieloze volledige inleiding van de socialistische verhoudingen’ in kwestie.” (Heike Schrader, (Vorwurf des Putsches) Het verwijt van de putsch, in: junge Welt van 29 juli 2015 blz. 6.). Het staatskapitalistische conceptie van de “K”KE biedt de volledige nationalisatie van de industrie, de uitredding van Griekenland uit de EU, de eenzijdige opzegging van de staatsschulden en de toenadering tot Rusland. Proletarische revolutionairen treden vanzelfsprekend niet voor natiestaat uitredding van de EU in. Ze leiden een harde en lange strijd – die misschien niet zegevierend verloopt, maar in ieder geval absoluut noodzakelijk en echt is – tegen het wereldkapitalisme, de internationale imperialistische bondgenootschappen zoals de NAVO en de EU, alsmede privaat en staatskapitalistische nationalisme.

In het koninkrijk der blinden is eenoog koning

De mummie van de Duitse natie, Angela Merkel, gaaf de duidelijke doelstelling voor, sterker uit de crisis uit te komen. Deze doestelling heeft het Duitse nationale kapitaal bereikt. Onder blinden is eenoog koning en Duitsland is de eenogige koning van EU-Europa. Duitsland speelde in Europa als een strenge besparing commissaris. De haat van de Zuid-Europese – vooral de Griekse – proletariaat heeft het Duitse imperialisme volledig verdient. Maar we proletarische revolutionairen van Europa vechten niet alleen meedogenloos tegen eigen kapitalistische natie, maar ook de linkse and rechtse nationalisten in de EU-Europa, die door demagogische slogans tegen Duitsland van de strijd tegen het eigen nationale kapitaal willen afleiden.

Doordat het Duitse imperialisme in EU-Europa met de strenge besparing commissaris uit laten hangen en nog veel tot verarming van Zuid-Europese proletariaat bijdraagt, zorgt het enerzijds ervoor, dat concurrerende nationaal kapitalen – vooral de Griekse – verder op de bodem worden gedrukt. Anderzijds exporteert het een fundamentele tegenstelling van de “neoliberale” economisch en sociaal beleid: Namelijk dat het met de organisatie van de lage lonen de structurele winstproductie crisis tegenwerkt, heeft deze methode toch tendentiele neveneffect, dat deze de proletarische koopkracht verlaagt en daarmee potentiële cyclische winstrealisatie crisis van de consumptiegoederenindustrie creëert. Met de actieve hulp van het Duitse imperialisme het Griekse nationale kapitaal en alsmede andere Zuid-Europese landen konden natuurlijk minder Duitse export opnemen. Jörg Kronauer schreef daarover: “De eurocrisis die vooral vreselijk Zuid-Europese landen trof, leidde tot het feit dat de aankopen van de crisis landen daalde – daarmee ook onvermijdelijk de aankopen in Duitsland. Vervolgens krompen het Duitse export overschot.”(Jörg Kronauer, Auf Rekordniveau (Op recordniveau), in: Junge Welt van 15 april 2015 blz 12).

Maar het Duitse imperialisme week in zijn voortdurende exportoffensief gemakkelijk op niet-euro gebieden uit. Kronauer: “En hoewel een aantal landen in de eurozone nog steeds sterk tekorten van de handelsbalans met Duitsland hebben – in het geval van Frankrijk bedroeg het tekort in 2013 zelfs op € 36 mld. – zo laat de statistiek duidelijk zien dat de immense overschotten waarmee de Bondsrepubliek rijkdom en economische macht accumuleerde, in toenemende mate afkomstig uit de handel binnen de eurozone komen. De EU-landen hadden in 2008 nog voor 92% van de Duitse exportoverschotten gezorgd – de landen van de eurozone alleen voor 59% – zo stamden in 2013 van slechts nog 55% van de Duitse exportoverschotten uit de hele EU en slechts nog 30% van de euro-zone. In de ranglijst van landen waaruit de hoogste exportoverschotten van de Bondsrepubliek kwamen, schoven andere landen naar voren – Zwitserland, Turkije, Saoedi-Arabië, en in het bijzonder de Verenigde Staten.”(aldaar)

Zo zette de BRD na een ernstige crisis van 2008 haar imperialistische exportoffensief voort. Dit is gebaseerd, zoals we verder hierboven beschreven hebben, op een groot sector binnenlandse lage lonen. Maar omdat de binnenlandse koopkracht van de consumptiegoederenindustrie ook niet onbelangrijk is, zette de staat na veel gesol vanaf 1 januari 2015 het minimumloon 8,50 per uur door. Maar dat bij het Duitse proletariaat geen overmoed uitbreekt en het leven van arme ondernemers in Duitsland niet moeilijker wordt, gelden enkele uitzonderingen. Tot deze uitzonderingen behoren trainees, jongeren zonder beroepskwalificaties, in werkplaats werkzame fysiek of geestelijk kansarmen, langdurig werklozen in de eerste zes maanden van hun dienstverband, stagiaires die een verplicht stage na school, studie en opleiding moeten doen, die stage van maximaal drie maanden bij de school voor beroepsonderwijs of universitair onderwijs, maar ook voor een praktische oriëntatie van eveneens drie maanden voor de beroeps- of hoger onderwijs zorgen.

Nadat het Duitse universele ideale kapitalist – de staat de vrijgevigheid van het proletariaat getoond heeft, was de arme bourgeoisie aan de beurt om beloond te worden: “De hervormingsplannen van de bondsminister van Financiën Wolfgang Schäuble (CDU …) voor de successierechten meer dan 99 procent van alle bedrijven zouden worden verschonen. Dit blijkt uit een antwoord van de Bondsregering om een onderzoek van de Groenen, op de spiegel online op maandag (1 juni 2015) gemeld. Totaal 99,2 procent van de overgedragen bedrijfsactiva lagen tussen 2009 en 2013 onder de waarde van €20 mln. Dit bedrag wil de bondsminister van Financiën in de toekomst als een drempel voor de heffing van successierechten benutten. Vertegenwoordigers van het bedrijfsleven eisen zelfs een waarde van 100 miljoen. In 8 juli 2015 door de Bondsregering besloten hervorming van successierechten beschrijft: Vanaf een bedrijfsvermogen van €26 mln. zal het voortaan een zogenaamde ‘Bedürfnisprüfung’(behoeftes test) geven. De erfgenaam moet dan bewijzen dat hem de betaling van de successierechten financieel zou worden overbelast. Als hij zijn privaat vermogen openlijk plaatst, kan ook het de betaling van de belasting bijgetrokken worden. Doet het niet, dan moet hij met een lagere belastingverlagingen tevreden zijn.” (Schäuble schont die Unternehmererben, Schäuble beschermt de ondernemers erfgenamen in: Junge Welt van 2 juni 2015 blz. 1)

Frankrijk – socialisten deden het wat de rechtsen lang niet konden doen

Het Franse nationale kapitaal is in tegenstelling tot Duitsland nog verder verzwakt door de crisis, moest verdere sociaal-economische bodem in verhouding tot de BRD prijsgeven. Nicole Thé schreef aanvang 2014 over de sociaal-economische achteruitgang van Frankrijk: “Hoewel Frankrijk op het militair niveau een wereldmacht blijft verliest het in het kader van de kapitalistische concurrentie ongetwijfeld zijn positie in de wereld. Hoewel met multinationale banken en bedrijven gevestigd in Frankrijk gaat het goed maar hun beleggingsstrategieën of hun speculaties vinden niet meer op nationaal niveau plaats. De talloze kleine en middelgrote ondernemingen die het merendeel van de economische structuur vormen en overwegend op de binnenmarkt opgericht zijn, werd door het opdrogen van de bankkredietverlening de nek gesnoerd. Bovendien zijn hun machines verouderd. De deïndustrialisatie zet zich zo door en nieuwe banen worden vrijwel uitsluitend in de dienstensector gemaakt, slecht betaalde banen, zonder premies voor de sociale verzekeringen. De schatkist, zonder die er geen staatsinterventie is, is zeer zwak: De grote bedrijven ontduiken grotendeels belastingen en brengen hun winsten in belastingparadijzen onder; de eigenar(es)en van grote vermogen maken gebruik van alle mogelijkheden ter expatriatie om de belasting te ontsnappen. Tegelijkertijd neemt de staatsschuld toe, niet in de laatste plaats vanwege de aanhoudend hoge werkloosheid” (Nicole Thé, Frankreich: Hollande in den Fußstapfen Schröders, in: Wildcat Nr. 96 vom Frühjahr 2014, S. 44.) (Nicole Thé, Frankrijk: Hollande in de voetsporen Schröder, in. Wildcat No. 96 in het voorjaar van 2014, blz. 44).

Gedragen door de illusies van de kiezers lukt socialist Hollande in 2012 de presidentsverkiezingen te winnen en de hoogste heersende karakter masker van Frankrijk te worden. Hij gebruikte de functie om de werkomstandigheden van het proletariaat in Frankrijk verder te verslechteren. Nicole Thé beschreef: “De door onderhandelingen bereikte in januari 2013 en in juni (2013) als de wet aangenomen ANI (Accord national interprofessionel) (CAO) is een model van leugenachtigheid: Onder het voorwendsel van onzekere dienstverbanden minder aantrekkelijk te maken, voert hij een vast contract in die ejectable is. Het omvat een vrijstelling van de sociale lasten voor de onder 26 jarigen en ziet de proefwerk een contract intermitterend zonder vaste werktijden voor, met afwisselende periodes van het werk en niet-werk periode; hij wend voor, de part-time werk te beperken, maakt het flexibeler maar in werkelijkheid met de invoering van de jaarlijkse arbeidstijd, die naar keuze van de ondernemer gedurende het hele jaar kan worden verdeeld; vergoedingen voor overwerk tijdens van de jaarlijkse arbeidstijd worden geannuleerd, om de ‘recht op bij/nascholing’ tijdens de beroepsuitoefening te behouden voert hij in digitale vorm het werkmap uit de 19e eeuw weer in… In ruil zijn er geen omstandigheden als werkgever vast personeel wil ontslagen: De procedure van massaontslagen en het teruggrijpen op werktijdverkorting werden vereenvoudigd; en, wat nog erger is, bij ‘grote conjuncturele problemen’ is het arbeidscontract niet meer effectief tegenover een ondernemer die de lonen verlagen en de werktijden verlengen mag. Maatregelen die geen van de vorige rechtse regeringen zou hebben aangedurfd.” (Ibid, blz 45/46.)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s