De imperialisme, de ISIL en de Koerdische nationalisme

Posted: November 18, 2015 in Kurdistan, Ocalan, politici, proletariërs, reproductieve klassenstrijd
Tags: , , , , , , , , , ,

We gaan verder met onze serie artikelen over de Koerdische nationalisme. Vandaag willen we graag ingaan op de strijden en bonden van verschillende imperialisme en nationalisme van het begin van Syrische burgeroorlog en het ontstaan van de reactionair-religieuze beweging “Islamitische staat” en de strijd tegen de Koerdische nationalisme in de gedaante van YPG en YPJ tegen de IS in de gevechten voor de stad Kobani. In deze artikel vindt ook kritiek van westerse kleinburgerlijke linksen plaats dat door het middel van ondersteuning van het beleid van de partij “Democratische Unie” (PYD) in Syrië, indirect een deel van de militaire alliantie van westerse imperialisme en Koerdische nationalisme tegen de IS werden.

Sociaal-revolutionaire anti-imperialisme

kobani

Een luchtaanval van VS bij Kobani

Nadat we in vorige artikel Koerdisch nationalisme in Turkije, Noord-Irak en Noord-Syrië nader hadden bekeken, gaan  we nu de integratie ervan in de verschillende imperialistische strategieën onderzoeken. Onder het imperialisme, begrijpen wij de economische, politiek-diplomatieke en militaire expansie van natiestaten of nationaal kapitaal. De internationale houdingen zijn naakt geweld gedragen tussen de verschillende nationale staten en hun nationalisme die nog niet hun eigen hebben voortgebracht. In de economische, politiekdiplomatische, ideologische en militaire concurrentiestrijd van het nationalisme gaat het natuurlijk om grondstofbronnen, afzetgebieden, investeringen locaties voor de export van het kapitaal en geostrategische posities. Deze voortdurende wereldwijde concurrentie van verschillende nationalisme wordt ten kosten van het wereldproletariaat uitgevoerd, die door het kapitaal, staten evenals publieke en privé media en ideologieapparaten, zijn gesplitst en tegen elkaar opgehitst. De wereld proletariaat produceert de rijkdom van het wereldkapitaal in deze concurrentiestrijd ten kosten van hen geluk, gezondheid en het leven.

Als het imperialisme de uitbreiding van de verschillende kapitalistische nationalisme is, dan kan de anti-imperialisme alleen anti-kapitalistisch en anti-nationaal zijn, en alleen gebaseerd zijn op de reële klassenstrijd van het proletariaat. De werkelijke klassenstrijd van het proletariaat wordt nog in het kader van het kapitalisme uitgevoerd voor hogere lonen en korte werktijden of tegen de toenemende aanvallen van het kapitaal, dat wil zeggen, hij is nog grotendeels reproductief. Zo’n strijd reproduceert het proletariaat en het kapitalisme steeds op een nieuw niveau, op een nieuwe basis. Maar deze reproductieve klassenstrijd heeft revolutionaire tendensen, zoals de toeëigening van het kapitalistische/staat producten en productiemiddelen en de proletarische strijdbaarheid tegen kapitalisten, managers, politici en privékapitalistische/staat repressieapparaat. Sociale revolutionairen baseren zich op de revolutionaire tendensen van de reproductieve klassenstrijd om dit te radicaliseren. De sociale revolutie kan zich alleen ontwikkelen uit de enorme escalatie van de reproductieve klassenstrijd. Een mogelijke sociale wereldrevolutie kan alleen een permanente keten van de verwoestingen van de nationaal kapitalen zijn, waar aan het eind wereldwijde klassenloze en statenloze maatschappij staat. Echte anti-imperialisme kan alleen sociaal-revolutionair namelijk anti-kapitalistisch en anti-nationaal zijn!

Daarentegen het “anti-imperialisme” van de politieke kleinburgerlijke linksen, die de “onderdrukten” en “progressieve” nationalisme tegen het westerse imperialisme ondersteunen, is grondig kapitalistisch en reactionair. Het is duidelijk dat de samewerking van Noord-Syrische en Noord-Iraakse Koerdische linksnationalisme met westerse imperialistische staten werden de kleinburgerlijke politieke linksen ook direct bondgenoten van het westerse imperialisme.

Imperialisten Unie en “anti-imperialisten”

Dit tenminste indirecte coalitie van imperialisme en “anti-imperialisme” was aan het begin van de burgeroorlog in Syrië in 2011 nog niet te voorspellen. De westerse imperialisme onder leiding van de Verenigde Staten, Turkije, Saoedi-Arabië en Qatar ondersteunde min of meer islamitische krachten tegen de Assad regime in Syrië. Zowel de gewapende Anti-Asad-krachten als hun regionale en westerse aanhangers leidden ook nog met elkaar economische, politiek-diplomatieke en zelfs gewapende strijd. Terwijl de militaire industrie van toonaangevende kapitalistische landen geniet van het afzetgebied in Syrië, één van haar opdrachtgevers – islamisme – viert zijn ideologische en militaire orgie. Turkije, Saoedi-Arabië en Qatar richten zich op versterking van hun invloed in de regio zowel tegen Syrië als tegen elkaar. De westerse alliantie, die uit de Verenigde Staten en de Europese Unie bestaat, en die ook interne concurrerende strijd tegen elkaar uitvoeren, had en heeft als doel de omverwerping van het regime van Assad en de verzwakking van de geostrategische rol van Rusland. Rusland heeft nog steeds een marinebasis in de Syrische Tartous. Daarnaast is de regionale macht Saoedi-Arabië en de wereld gendarme Verenigde Staten door destabilisatie van de situatie in Syrië proberen om de invloed van zijn(Russisch) bondgenoot Iran te verzwakken.

De “Anti-imperialistische” kleinburgerlijke linksen direct/indirect steunen min of meer het regime van Assad en min of meer het Russische imperialisme. Wij de sociaalrevolutionairen bestrijden/bestreden tegen de slachting van het wereldkapitaal aan het proletariaat in Syrië. Een van de politieke fracties van het wereldkapitaal is de Assad-regime, net als zijn Russische verdediger. Aan de andere kant zijn andere islamitische tegenstanders van Assad, die ook meer of minder aan de factie van het wereldkapitaal behoren en natuurlijk hun westerse supporters zijn de ruggengraat van het wereldsysteem. Omdat de kleinburgerlijke politieke linkse min of meer het Assad-regime, Noord-Syrische linksnationalisme en Rusland ondersteunen tegen het westerse imperialisme en regionale machten, worden ze medeorganisatoren van het bloedbad van het proletariaat en tegelijkertijd de fractie van het wereldkapitaal!

Toch is een verschuiving plaatsgevonden op het oppervlak van de oorlogvoerende krachten. In de tweede helft van 2014 was een van de partijen van de anti-Assad coalitie van IS zo sterk dat de VS een nieuwe coalitie met het dodelijk Koerdisch nationalisme moest organiseren tegen hen. Door het ondersteunen van het Koerdisch nationalisme word de meerderheid van de kleinburgerlijke politieke linksen een indirecte deel van de coalitie.

Beschouw dit proces nauwkeuriger. De IS die door de Amerikaanse bondgenoten werd gesteund, namelijk Turkije, Saoedi-Arabië en Qatar, destabiliseerde met hun gecalculeerd-waanzinnige terreur niet alleen het deel van Syrië, maar ook van de VS bondgenoot Irak. IS had zich ontstaan als gevolg van een reactionair nationalistisch-islamitisch verzet tegen de Amerikaanse invasie in Irak in 2003. Aan het begin behoorde de IS tot al-Qaeda, maar in midden 2013 brak van haar weg. Het geraamte van de leidende kracht van de IS bestaat uit de voormalige legerofficieren van door de Amerikaanse afgezette Saddam Hussein regime. Na de militaire veroveringen samenhangende gebieden in het noordwesten van Irak en Oost-Syrië, vormden islamisten in 29 juni 2014 een zogenaamde kalifaat staat. In de burgeroorlog in Syrië bestrijdt de IS zowel tegen het Assad-regime als gewapende oppositie Vrij Syrische Leger (VSL) en de Koerdische minderheid. De islamisten van IS financieren zichzelf en hun terreur hoogstwaarschijnlijk uit donaties van Qatar, Saudi-Arabië, Koeweit en de Verenigde Arabische Emiraten. Aanvullende bronnen van inkomsten vormen ruwe olie omzet uit veroverde olievelden, plundering van archeologische vondsten van de antieke en de islamitische cultuur, de verkoop van vrouwen als “bruiden” eminent domein van douanerechten en belastingen en losgeld van de gijzelaars.

In januari 2014 veroverde IS de stad Ramadi en Fallujah maar al snel gaf ze in het voordeel van de soennitische stam leiders en de regionale politie af. In juni 2014 veroverden de islamisten de tweede grootste stad in Irak Mosul. De opkomst van de IS in Irak had veel te maken met de discriminerende politiek van het sjiitische Maliki regime tegen de soennieten en de houding van de burgerlijk-soennitische oppositie, die een bondgenoot of een mindere kwaad in de IS zag. Het Maliki regime, dat een schommelstoelpolitiek tussen Iran en de VS probeerde uit te voeren, maakte door eigen terreur de IS groot.

Niet alleen de IS maar ook die met Iran en de Verenigde Staten verbondene Iraakse regering en de sjiitische milities zijn absoluut asociale moordenaars en folteraars. Van bijzonder belang zijn hier de door Iraanse imperialisme ondersteunende Badr Brigades. Tijdens de Iran-Irak oorlog 1980-1988 vochten de Badr Brigade aan de zijde van Iran. Na de oorlog begaan ze verder terreur aanslagen in Irak. De relaties van de Badr Brigades een Iran zijn nog steeds goed. Er zijn beelden die hun baas Hadi Al-Amiri samen met de commandant van de Iraanse elite-eenheid Al Quads, Kassim Solemani, in het huidige slagveld tegen de IS tonen.

Ook de Iraakse Koerdische nationalisme strijdt tegen de IS. Aan het eind juli 2014 trokken de gewapende eenheden van de Iraakse Koerdische nationalisme, de peshmerga na hevige gevechten terug ten noorden en ten westen van Mosul, waarin 77 van hun strijders werden gedood. Na deze nederlaag werd de onbeschermde Yezidi’s minderheid in de regio een doelwit van terreur en massamoord voor de IS. Dat is het dilemma van de machtsmonopolie van de staat en de quasistaat nationalisme: de ongewapende weerlosheid van de kleinburgerlijke en proletarische burgers. Deze weerloosheid van kleinburgers en proletariërs tegenover “vreemde” nationalisme dient de propagandistische bewapening van “eigen” nationalisme. Echter voor elke “eigen” nationalisme is de burgerbevolking niets anders dan massamanoeuvre en kanonnenvoer. De vlucht van de peshmerga diende de PKK en YPG, de bewapende eenheid de syrisch-koerdische nationalisme, de peschmerga te discrediteren en te poseren als de ware beschermers van het Koerdische volk. De Yezidi’s vormden in 30 juli 2014 zelfs de burgerwachten YPG de “Volksbeschermingseenheden” om te vechten tegen de IS.

We constateren: In dit bloedbad hitsen kleinburgers en proletariërs tegen elkaar op in Syrië en Irak door verschillende nationalisme, zoals Koerdisch evenals verschillende imperialismes. Er is noch goed noch slecht.

Aan het begin van grootschalige aanval van de IS maakten kleinburgerlijke linksen in Europa en Rusland nog onderscheid tussen de Iraakse Koerdische nationalisme en Syrische Koerdische nationalisme, namelijk tussen de Barzani-clan de “Koerdische Democratische Partij” (KDP) in Irak en PKK gelieerde partij “Democratische Unie” (PYD ) in Syrië. Toen beide nationalisme werden verenigd onder het dak van de imperialistische alliantie onder leiding van de Verenigde Staten, konden de linksen geen ​​verschil meer maken. Echter vond deze vereniging plaats aan de aanleiding van het toespitsen van concurrentiestrijd tussen de beide nationalisme. De regering van Iraaks Koerdistan die een heel goede relaties met regionale macht Turkije heeft, hielp ze om de blokkade en het embargo tegen de Koerdische autonomie in Rojavа te organiseren. Hoewel er in Rodjava politieke conservatieve partijen zijn, die dicht bij de Iraakse KDP partij zijn, hebben ze relatief geen invloed. Deze partijen boycotten gemeentelijke  structuren en beschuldigden de partij “Democratische Unie” (PYD) in de oprichting van een een-partij dictatuur. Maar zoals we al hebben opgemerkt verenigden de peshmerga en de “Volksbeschermingseenheden” (YPG) zich later  met de imperialistische alliantie tegen de IS die de Verenigde Staten leidt.

Aan het begin toen de terreur van de IS niet verder ging dan de geopolitieke belangen van de VS, was de IS weinig interessant voor het Amerikaanse imperialisme. Maar na de verovering van uitgestrekte gebieden waar er tal van oliebronnen en raffinaderijen zijn, ging de terreur verspreiding van IS volgens de VS, verder dan de reikwijdte van de toelaatbaarheid.

Bovendien wilde het VS-imperialisme met zijn tussenkomst groeiende Iraanse invloed op de Iraakse regering beperken. Door imperialistische alliantie tegen IS is ook de invloed van de Verenigde Staten in Irak opnieuw sterk opgegroeid. Dus er waren goede redenen voor de wereld gendarme in Irak en Syrië in te grijpen tegen de IS. Vanaf 8 augustus begon het VS-imperialisme de IS in Irak vanuit de lucht te bombarderen. In 23 september 2014 begon de Verenigde Staten ook in Syrië aan te vallen uit de lucht. Daarbij gingen de Verenigde Staten een objectief-indirecte alliantie met het Syrische regime Assad in die voor de luchtaanvallen nog niet heeft gevraagd maar was in ieder geval op de hoogte. Officieel is de Amerikaanse strategische doel, zoals altijd, was om het Assad-regime omver te werpen, maar op dat moment de strijd tegen de IS had prioriteit. De Syrische bondgenoot Rusland veroordeelde de luchtaanvallen als een schending van het internationaal recht en een schending van de Syrische soevereiniteit. De Russische imperialisme gebruikt in de concurrentie met de Verenigde Staten in het Volkenrecht en de bescherming van de territoriale soevereiniteit van de nationale staten, net zoals het (Rusland) negeerde toen in de imperialistische annexatie van de Krim in de lente 2014. Zo is het gewoon met het Volkenrecht. Het wordt gebruikt door bepaalde imperialisme als het voor propagandadoeleinden tegen andere concurrerende imperialismes in stand kan worden gebracht en het is grotendeels genegeerd als het de ontwikkeling en uitbreiding van de eigen nationale macht belemmert. Het Volkenrecht is een zwakke internationale rechtvaardigheid van concurrerende nationalisme, waarvan de structurele belichaming de internationale arbitrage VN is. Ook de VN wordt gedomineerd door de sterkste imperialistische machten die kernwapens hebben. Het Volkenrecht had nooit een oorlog gekeerd maar met de handhaving werden oorlogen vastgesteld voor propaganda doeleinden. Het VS-imperialisme voerde bijvoorbeeld in het begin van 1950 zijn Koreaanse Oorlog onder de vlag van de VN uit. Voor links pacifisten stelt het Volkenrecht een groot ideaal voor terwijl wij de sociale revolutionairen het als een juridische uitdrukking van het wereldkapitalisme bestrijden.

Regime van Assad in Syrië probeerde gebruik van de verandering in de strategie van de Verenigde Staten te maken om een ​​deel van de imperialistische alliantie tegen de IS te worden. Zo heeft de Syrische regering de Amerikaanse luchtaanvallen op de positie van de IS op zijn territorium verwelkomd. Maar het Amerikaanse imperialisme schoot niet op het Assad-regime direct in een coalitie tegen de IS aan te sluiten. Zo blijft de Verenigde Staten vertrouwen op “gematigde” gewapende oppositie de Vrije Syrische Leger (VSL) dat nu niet alleen tegen het Assad-regime moest vechten maar ook tegen de IS. Nog voor de VS luchtaanval op de posities van de IS in Syrië in 17 september, heeft het Amerikaanse Congres toegewezen $ 500.000.000 ter ondersteuning van de VSL. Terwijl de Assad-regime, de Amerikaanse luchtaanvallen openlijk goedkeurde, wijste  begrijpelijkerwijs de imperialistische steun van de VSL af.

Na de strategische heroriëntatie van het Amerikaanse imperialisme, die de strijd tegen de IS als het primaire doel beschouwd werd, kwamen er ook meningsverschillen met de NAVO-bondgenoot Turkije. De belangrijkste doelstellingen van Turkije blijven de omverwerping van het regime van Assad met behulp van de IS en de verzwakking van de autonome regio Rojava. Zo probeerde het Turkse imperialisme voor de Amerikaanse luchtaanvallen in Syrië tevergeefs zijn NAVO-bondgenoten om te winnen voor het creëren van een bufferzone in het noorden van Syrië, die ook van een no-fly zone voor de Assad-regime zou zijn voorzien. Turkije op zijn beurt weigerde de VS zijn luchtoorlog tegen het IS door Turkse luchthavens uit te voeren. Met deze koers, de Turkse regering kwam zowel onder de druk van de plaatselijke Koerdische nationalisme als onder het VS-imperialisme. Vooral in de slag om Kobani die het Koerdische nationalisme met steun van de imperialistische alliantie en de kleinburgerlijke politieke linksen voerde. De Koerdische nationalisten eisten te stoppen met het ondersteunen de IS maar om strijders en wapens in hun voordeel en tegen de islamisten over hun grens van het Turkse imperialisme mogelijk te maken. Dit resulteerde in de herfst van 2014 een ernstig conflict tussen de Turkse staat en de Koerdische nationalisten.

Ook het Duitse imperialisme makte gebruik van de verandering in de strategie van de Verenigde Staten om zijn geopolitieke invloed in de regio te versterken. In het begin van 2013 heeft de Bundeswehr in Turkije raketafweersysteem “Patriot” geplaatst aan de grens met Syrië. Sinds september 2014 doet Duitsland actief mee bij de imperialistische alliantie tegen de IS. Zo is het regime van Merkel van plan om te wapenen tot 10.000 Koerdische Peshmerga met machinegeweren, raket aangedreven granaten, antitank raketten en militaire voertuigen. Daarnaast werden  Iraaks-Koerdische soldaten opgeleid bij het Duitse Infanterie School in Hammelburg. Maar dat was niet genoeg voor het Duitse imperialisme.

Ook de Syrische Koerdische linksnationalisme makte gebruik van de verandering in de strategie van de Verenigde Staten om een ​​deel van deze alliantie tegen IS te worden. Hij eiste offensief tot een hulp van de “internationale gemeenschap” van het kapitalistisch-imperialistische staten. Dit is een typisch voorbeeld van een normale burgerlijke nationalismen. Echter als de Koerdische links-nationalistische partij PYD echt anti-kapitalistische kracht zou zijn, zoals het door sommige kleinburgerlijke linksen beweerd werden, zou ze de eerste zaden van een klassenloze en statenloze maatschappij proberen te creëren en roepen tot solidariteit met het wereldproletariaat op maar niet om hulp van de imperialisten. Maar politieke partijen kunnen objectief alleen burgerlijk zijn. Nadat de Verenigde Staten in het begin vooral onder de controle van de IS oliebronnen en raffinaderijen bombardeerden, kwamen militaire eenheden van de Syrische Koerdische nationalisme, YPG en YPJ, Iraakse Peshmerga en de strijdkrachten van Uncle Sam tijdens het bloedbad rond Kobani tot directe militaire alliantie.

Vechten voor Kobani – de geboorte van de mythe

De IS begon zijn aanval op de Syrisch Koerdische kanton Kobani in 15 september 2014. Tijdens de eerste drie weken kon de IS het kanton Kobani onder zijn controle brengen en omsingelen de stad met dezelfde naam. De YPG en YPJ verdedigden de stad als een belangrijk punt van de Syrisch-koerdische nationalisme tegen het islamisme. Zij werden ondersteund door de PKK, het VS-imperialisme en gedeeltelijk Vrije Syrische Leger (VSL). Vanaf het begin van de gevechten tot en met 10 december 2014 ongeveer 300.000 burgers van de stad werden geëvacueerd naar Turkije. Reeds in 24 september 2014 steunde het Amerikaanse imperialisme de Syrisch-koerdische nationalisme in Kobani door luchtaanvallen op de IS. In 28 september begonnen de islamitische jihadisten een grote aanval op Kobani waarop veel burgers de stad verlieten. In 30 september viel de VS luchtmacht twee posities van de IS in het westen en oosten van Kobani aan. Tot 1 oktober 2014 brachten de islamisten 300 Koerdische dorpen onder hun controle. In 3 oktober 2014 nam de hevigheid van het islamistische aanval op Kobani toe. In de nacht van 6 oktober lukt het de IS-jihadisten in het stadgebied van Kobani in te dringen. Tijdens deze dag was er een stadsoorlog tussen islamisten en Koerdische nationalisten. Die laatstgenoemden eisten op deze dag de burgerbevolking om de stad te verlaten. Ook vanuit een sociaal revolutionair perspectief was in dit geval een ontsnapping uit de stad de juiste keuze om niet volledig zinloos op het slagveld tussen de Koerdische nationalisme/VS-imperialisme en het islamisme afgeslacht te worden. Zo stoken in de nacht van 6 tot 7 oktober  700 vluchtelingen aan de Turkse grens over.

In de nacht van 13 oktober konden de Koerdische nationalisten in de strijd tegen de IS  in het zuidwesten en het noordoosten van Kobani twee wijken heroveren. Het VS-imperialisme steunde dit herovering door de luchtaanvallen op de jihadisten. Gedurende deze periode werd de samenwerking van Koerdische nationalisme met internationale coalitie tegen de IS zeer intensief. Zo zei de woordvoerder van de Koerdische YPG Polat Can tegenover de liberale Turkse krant Radical: “We zijn nu in overleg met de troepen van de internationale coalitie. We hebben een directe samenwerking zowel in het gebied van informatie-uitwisseling als in de luchtaanvallen”. Zo zat een YPG- vertegenwoordiger op het operationeel centrum waar de luchtaanvallen waren gecoördineerd. Ook de indirecte grondtroepen van het Amerikaanse imperialisme, het Vrije Syrische Leger (VSL) viel in 29 oktober vanuit de kant van de Syrisch-koerdische nationalisten bij de strijd om Kobani met de aamkomst van 50 tot 70 strijders in. Toen uiteindelijk om de ochtend van 29 oktober nog de Iraaks-Koerdische peshmerga vechters met 70 Kobani bereikte leidde dat bijna tot een Koerdische nationale eenheid.

Ook door deze directe integratie van Koerdische nationalisme kan de imperialistische alliantie tegen de IS hun oorlog ten koste van de kleinburgerlijke en de proletarische burgers als een humanitaire reddingsoperatie verkopen. “We kunnen niet werkeloos staan kijken!” is de cynische-hypocriete strijdkreet van de West-Europese imperialisme en van het Amerikaanse imperialisme. Of ze bij massamoorden toekijken of meedoen hangt bij de verschillende imperialismes altijd van de specifieke economische en geostrategische belangen af. Zowel het toezien als het meedoen aan de wereldwijde bloedbad is vanuit de proletarische klassenperspectieve alleen feitelijk te bestrijden. We proletarische revolutionairen verlangen niet als linke kleinburgers van de verschillende imperialismes en nationalismes een “ander politiek” maar bereiden de vernietiging van alle nationalismes door de revolutionaire zelfvernietiging van het wereldproletariaat. Dat is allesbehalve sektarisme want de burgerlijke “vrede” en “nationale bevrijdingsoorlog” als verschillende vormen van linkse politiek zijn de delen van de kapitalistische bloedbad tegen het proletariaat.

Nee, we verlangen de imperialismes en nationalismes alsmede van de politiek links kleinburgerlijke niet het geringste. Wij verlangen van onszelf en onze collega`s klassengebroeders/gezusters, dat we consequent zowel tegen de burgerlijke vrede als de imperialistische oorlog bestrijden. Voor plaats moet de zelfbescherming van de burgerbevolking tegen de IS – en wanneer nodig de vlucht – mogelijk bewust en praktisch onafhankelijk van de imperialismes en nationalismes georganiseerd worden. Sociale revolutionairen moeten zich in de noodzakelijke strijd tegen bepaalde fracties van het wereldkapitaal altijd van de andere fracties van het wereldkapitaal mentaal en praktisch gescheiden houden. Dit betekent dat de noodzakelijke sociaal-revolutionaire strijd tegen IS onafhankelijk van de imperialistische alliantie – met inbegrip van de Koerdische nationalisme – te besturen is.

De imperialistische slachting in Syrië en Irak verwijst propagandistisch “naar mensen” die door de IS gemarteld, geïntimideerd en afgeslacht worden – om zelf ten koste van de burgerbevolking in het belang van de kapitaalbewapening, onafgebroken levering van olie en een hoge geostrategische positie van de bepaalde natiestaat mee te moorden. Zoals we hierboven opmerken, zijn de bondgenoten van het Amerikaanse imperialisme tegen de IS, de Iraakse regering en de sjiitische milities, ook asociale moordenaars en folteraars. Dit “minste kwaad” te noemen in vergelijking met de IS kunnen alleen de cynische imperialisten en hun handlangers zijn. De kleinburgerlijke mensenrechtenactivisten appelleren hulpeloos de imperialistische mogendheden hun regionale vazallen tegen de IS toch alsjeblieft te stoppen dat het internationale recht en de mensenrechten te kunnen voldoen. Toch kan alleen de sociale wereldrevolutie een eind maken aan de acties van moordenaars en folteraars van het kapitalisme.

Zo is de buitenste schil van humane imperialistische alliantie een mythe! Maar dit is een oud verhaal. Een klassieke voorbeeld van een poging om de imperialistische veroveringen en moorden te presenteren als “humane bevrijding” is de Tweede Wereldoorlog. Tot nu toe probeert de VS imperialisme de antifascisme te presenteren die de atomaire bloedbad in Japan organiseerde, en de Sovjet-imperialisme die alle Oost-Europa veroverde en het proletariaat brutaal uitbuitte en onderdrukte als bevrijders! Opgemerkt moet worden dat deze anti-fascistische “bevrijders” niet de ondergrondse toegangswegen naar Auschwitz bombardeerden maar de woonwijken in Duitsland. Nee, de atomaire bombardementen op Hiroshima en Nagasaki zijn niet het minste kwaad in vergelijking met de industriële vernietiging van mensen in Auschwitz en Buchenwald, die ook een voorbeeld van de imperialistische slachting van het wereldkapitalisme tegen de wereldproletariaat is. Ook burgerslachtoffers na het bombardement van het Amerikaanse imperialisme de IS posities in Syrië en Irak zijn voor ons niet, het minste kwaad in vergelijking met de moorden van de IS militanten. Amerikaanse imperialisme en zijn beulen van de CIA is dezelfde uitdrukking van de barbarij van de kapitalistische civilisatie, zoals islamisten. Wederzijdse vingerwijzing op de lijken van anderen is een walgelijke manier van alle fracties van het wereldkapitalisme. Deze afzichtelijke schouwspel moet afleiden uit het feit dat alle doden tijdens de imperialistische oorlog het slachtoffer van het wereldkapitalisme van zijn verschillende facties voor de maximale winstjacht en de politieke en ideologische invloed zijn. Echte anti-kapitalistische standpunt bestaat uit consequente strijd tegen de IS en tegen het VS-imperialisme en zijn bondgenoten PKK en PYD!

De linkse luidsprekers van de Syrisch-Koerdische nationalisme zijn bijzonder verheugd over de gewapende vrouwen van YPJ. Zij willen weer gewoon niet de dialectische relatie tussen de nationale militarisme en burgerlijke emancipatie van de vrouw, die de YPJ symboliseert, begrijpen. Het is al lang een patriarchale rolverdeling actueel in de nationalisme, namelijk dat de mannen naar het front gingen en de vrouwen voornamelijk aan de bio-sociale reproductie in de familie toewijdden. Toch heeft de kapitalistische en burgerlijke vrouwenemancipatie mogelijkheid gegeven ​​in sommige nationalismes de vrouwen te doden en te sterven op het slagveld in het belang van de natiestaten en nationale kapitalen. Zo geldt in zionistische Israel voor beide geslachten de dienstplicht. Het is duidelijk dat de proletarische revolutionairen zowel de seksistische uitsluiting van vrouwen als hun integratie in de burgerlijke nationalistische militarisme moeten vechten. Proletarische revolutionairen komen ervoor op te zorgen dat proletarische vrouwen door de mannen van de klas als egalitaire – ook militante – klassenstrijders erkend worden. De YPJ is zowel een burgerlijk-vrouwenemansipative als een nationale militaire formatie. Daarom bestrijden we ze(YPJ) vanuit een proletarische revolutionaire klassenstandpunt als een burgerlijk-reactionair organisatie. Toch hebben we al gezien dat de linke kleinburgers de reactionaire aard van de Syrisch-Koerdische nationalisme volledig verklaren, om ze te ondersteunen.

Maar zelfs als mens het feit erkent dat in de Noordsyrische Koerdengebied Rojava zich een Koerdisch-nationale doorzettingsvorm van kapitalisme ontwikkeld en alle  “anti-kapitalistische perspectieven” niets dan projecties linkse kleinburgers vertegenwoordigen, moeten revolutionairen niet ondanks de moderne democratische staatsinstellingen van de Koerdische linksnationalisme tegen de ultrabrutale en fanatiek moorddadige IS als “minste kwaad” te verdedigen? Een vastberaden Nee! Wie nog steeds alleen zogenaamde minste kwaad verdedigt, helpt mee de meeste kwaad te reproduceren. In de concurrentiestrijd van nationalisme kan er voor sociale revolutionairen geen mindere kwaad zijn. Door middel van het nationalisme heerst de wereldbourgeoisie (kapitalisten, managers, hoge professionele politici alsmede hoge ambtenaren en militairen) over het wereldproletariaat (de globale arbeidersklasse en de wereldwijde non-loon arbeidende onderlagen, die geen eigen middelen van de productie hebben). Ook de Koerdische proletariërs en de kleinburgers in Rojava zijn voor de politieke bassen van de PYD slechts manoeuvremassa van hun democratisch-autonome staatsinstellingen in het kader van Syrische natiestaat. De Syrische Koerdische nationalisme is een deel van de grote kwaad, namelijk dat het wereldproletariaat zich in de concurrentiestrijd van nationalisme voor de reproductie van het wereldkapitalisme laat branden. Nee, we moeten tegen het kapitalisme met al zijn nationalisme en al zijn politieke fracties strijden om de permanente bloedbad van het wereldkapitaal aan het wereldproletariaat te stoppen!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s