Sociale strijd is antipolitiek

Posted: May 23, 2012 in politici
Tags: , , ,

Elke dag zien we op televisie gezichten van politici die indruk op ons willen maken dat alles wat ze doen, maken ze in het belang van onze welvaart. In feite willen ze alleen om de bestaande orde te bewaren en onder controle te houden de onverzoenlijke tegenstellingen tussen kapitaal en arbeid. In zijn rol als manager van rijkdom en armoede in de samenleving, politici moeten aan de ene kant om ons(loonarbeiders) te kalmeren en de andere om de belangen van de kapitalisten te voldoen.

Politici krijgen de bevoegdheden om ons te beheren door democratische verkiezingen. Tijdens verkiezingen alles is duidelijk behalve een: Wie van de bovengenoemden “wordt aansprakelijk voor” in het belangen van de kapitalistische maatschappij. In deze politieke klucht, waarin wij worden opgeroepen om aan te vinken, moet er een illusie voorkomen dat wij(loonarbeiders en werklozen) gezamenlijk de richting van het politiek kunnen bepalen. Tijdens de verkiezingscampagne onderbreken de kandidaten van verschillende partijen elkaar met prachtige beloften zoals “hoe cool het zou zijn als ze aan de macht komen”. Echter, de macht is aantrekkelijk alleen voor degenen die de macht kunnen uitvoeren.

We(proletariërs) moeten een duidelijk beeld hebben van de klassenkarakter van de staat en de politiek. Want juist de staat vormt de samenleving zodat zij(staat) met het beste manier de wens van de eigenaren van productiemiddelen weergeeft, en zij zouden ons leven bepalen. Om de staat in de kapitalistische samenleving van vandaag met succes de rol van het machtsapparaat van de heersende klasse te kunnen spelen, moet de staat succesvol zijn rol van ideale algemene kapitalist uitvoeren. Dit betekent dat de staat officieel verklaart dat zij de belangen van alle sectoren vertegenwoordigt, zowel degenen die niet over winkels en fabrieken beschikken als degenen die wel beschikken. Om met succes de uitbuiting te beheren organiseert de staat de zogenaamde verzorgingsstaat, waarin zij dwingt alle proletariërs, zoals de sociale verzekeringssysteem, te betalen. Zonder de zogenaamde sociale netwerken van de staat zou het overleven van de individuele proletariërs, dankzij hun lage lonen of werkloosheid, onmogelijk zijn. Deze voorbeelden laten duidelijk zien dat het politiek altijd verbonden was met het beheer van de armoede van arbeiders en werklozen. Dit is de reden waarom wij, sociale revolutionairen ons zouden moeten matigen van het idee het noemen van politieke voorzieningen als sociale verworvenheden want wij betalen uiteindelijk deze voorzieningen. Men zegt dat de staat het sociale systeem financiert. Maar de staat produceert niets. Alles wordt voorzien door ons werk.

Wellicht onder de politici zijn er sommigen die eerlijk ons (arbeiders) willen helpen maar eigenlijk elke politicus leeft ten koste van de meerwaarde die wij produceren. Namelijk eigent de staat via belastingen een deel van de meerwaarde, die wij loonarbeiders produceren, en verspreidt het aan de politici in de vorm van salaris. Producten, die arbeiders en arbeidsters produceren voor het kapitaal, zijn waardevoller dan hun eigen arbeid. Die ontvangen zij als salaris. Juist dit deel van de meerwaarde, dankzij de kapitalisten wet op de private of publieke eigendommen, eigenen zij aan zichzelf toe. Kapitalisten persen van ons direct de meerwaarde af. De staat int belastingen om de politici en ambtenaren te financieren. Natuurlijk zijn er klassenverschillen tussen de politici en ambtenaren tussen bijvoorbeeld de politie, een leraar of verpleegkundige. Politici maken deel uit van de heersende klasse, terwijl de politie en docenten/leraren tot de kleine burgerij behoren, die ten koste van salaris leven. Een verpleegkundige van een ziekenhuis behoort uitsluitend aan het proletariaat. Hoewel de ambtenaren de wetten verwezenlijken, die de staat aanneemt, demonstreren en staken zij tegelijkertijd tegen de regerende politici. Zelfs docenten die onze levens op school zo zuur maken, kunnen gaan en vechten tegen de politie op straat.

De bestaande concurrentie tussen staten van vandaag dwingt de politici van aparte landen, als ze willen in de macht komen of blijven, de succesvolle vermenigvuldiging van het nationaal kapitaal te bereiken. Als de concurrerende landen niet goed genoeg productieve economie hebben met moderne productiemiddelen, dan als een gevolg daarvan besteden ze gemiddeld meer tijd op de productie van bepaalde goederen en dus niet goed genoeg concurrerend zijn op de wereldmarkt. Als gevolg ervan mogen de sterkere landen in toenemende mate zich bemoeien in interne zaken van andere landen, dat wil zeggen, deze staten verliezen hun soevereiniteit. Bovendien kan de slecht georganiseerde kapitaalverhoging tot de groei van de klassenstrijd leiden en een gevaar worden voor de staat en het kapitaal.

De zogenaamde oppositie politici onderscheiden zich andere politici omdat ze nog niet aan de macht zijn. In hen jeugd geloven velen van hen dat ze de bestaande instellingen van de macht kunnen veranderen van binnen, maar met name loopt het andersom: de instellingen zelf veranderen ze. Zo konden bijvoorbeeld de bolsjewieken de macht in het tsaristische Rusland grijpen want de arbeidersklasse niet sterk genoeg was om revolutie te maken en de lokale burgerij was niet sterk genoeg om een parlementaire democratie te organiseren. Als gevolg hiervan nationaliseerden de bolsjewieken de productiemiddelen en dus werden de nieuwe heersende klasse van partij en staat bureaucratie. De historische regime in de Sovjet-Unie, die de modernisering en de industrialisatie van het land heeft uitgevoerd, was niets anders dan een staatskapitalistische dictatuur. Zodanig was de heersende nomenclatuur in de Sovjet-Unie in staat om een zelfstandig en onafhankelijk, laten wij zeggen een staats – gedeformeerde kapitalisme te maken.

De rol van de democratische oppositie in landen bv. zoals Egypte en Tunesië wekt bij mensen een illusie van de democratie op. Deze illusies hebben de taak om de mogelijke sociale revolutie in de kiem te onderdrukken. Daaraan moeten arbeiders geloven dat mensen door het stakingsrecht of door onafhankelijke vakbonden, evenals door de vrijheid van de pers en meningsuiting hun leven kunnen beïnvloeden.

De kleinburgerlijke oppositie politici, die niet aan de macht willen komen, zijn gedwongen hele leven als kleinburger blijven. Tenzij ze natuurlijk door het kapitaal en de staat erkend worden, dat wil zeggen, zij worden niet in het systeem geïntegreerd en worden grootburgerlijke politici. Politici worden gedwongen, als de kenmerkende masker van de staat, hebben de neiging om de macht. Net als kapitalisten, als een kenmerkende masker van het kapitaal, streven naar winst te maximaliseren.

Een voorbeeld van wat een proletarische politiek kan niet per definitie bestaan, is dat politici fungeren als controle over ons. Zo grappig is dat wanneer sommige linkse bonden zeggen dat hun functionarissen correct en onder controle zijn want en verdienen minder geld dan een geschoolde arbeider of arbeidster. Gewone leden van deze organisaties kunnen niet hun functionarissen controleren omdat ze moeten werken en voor de familie zorgen. Alleen vanuit deze positie is de politiek, in standpunt van sociale bevrijding, altijd contrarevolutionaire. Als bv. iemand ooit een arbeider was dan is hij/zij in het parlement een politicus.

Willen wij echt zo blijven leven(doorgaan), wanneer het kapitaal en de staat de voorwaarden bepaalt voor ons in ons leven? Is er echt geen alternatieven voor het kapitaal en de staat?

Dit alternatief kan alleen voorkomen in de sociale revolutie. Alleen door middel van zalfafschaffing van het proletariaat, die tegelijkertijd de afschaffing van de politiek betekent. De bewering van het marxisme, dat sociale revolutie met inneming van de politieke macht begint, is onjuist. Politieke macht kan alleen politici innemen, maar niet het proletariaat. Bijvoorbeeld, in oktober 1917, in Rusland greep geen arbeidersklasse de macht maar bolsjewistische politici.

In de sociale revolutie van het proletariaat, moet een deel van de productiemiddelen die niet in een klassenloze maatschappij (zoals kerncentrales) gebruikt kunnen worden, worden vernietigd maar de rest van de productieoverdracht onder collectieve controle te brengen en de staat te vernietigen. Als het proletariaat dit probleem oplost, dan zijn ze afgeschaft als een klasse en de proletariërs zullen vrije producenten worden in een klassenloze en staatloze maatschappij.

Laten wij analyseren de vernietiging van de staat als een gevolg van de mogelijke sociale wereldrevolutie in meer detail. Het staatsapparaat is sterker dan het proletariaat in wapening. Daarom kan de zegevierende klassenstrijd tegen de staat gerealiseerd worden vooral in de industrie gebied. De staat leeft ook ten koste van de meerwaarde. Als de staat niet meer meerwaarde krijgt, dat wil zeggen, bezetten of vernietigen de kapitalistische productiemiddelen, zou het betekenen nemen de staat door laten “verhongeren”. De andere belangrijke taak is dat niet laten de staat en de politici blijven regeren. De staat mag normaal bestaan als miljoenen proletariërs zich gedragen als “normale” burgers. Maar hoe de laatste revolutionaire gevechten laten zien, de proletariërs, die in de zelfafschaffing fase zijn, gedragen zich niet als normale burgers. Het proletariaat schept zijn eigen organisatie, zoals de fabriek comité, raden, onafhankelijke staking comité, algemene vergaderingen ect. , die de macht van de kapitalistische productie organisatie en de burgerlijke staat ontnemen. Als de organen van zelforganisatie van het proletariaat de staat lukken te vernietigen, dan kunnen ze omgezet worden in organen van een klassenloze en statenloze maatschappij. Al die taken die nu worden uitgevoerd in het belang van de bourgeoisie, moeten collectief uitgevoerd worden door vrije producenten. De aanschaffing van vaardigheden van zelforganisaties moet reeds in het proces van vernietiging van de staat gebeuren, dat wil zeggen, gedurende de periode van dubbele macht, waarbij de organen van zelforganisatie van het proletariaat steeds meer aan zijn kant trekt van de sociale organisatie van het leven. Het is zeer belangrijk dat de organen van zelforganisatie van het proletariaat bestond uitsluitend uit de proletariërs. De politici mogen geen invloed hebben op de organen, zoals in 1979 in Iran, waar islamitische politici kwamen de arbeidersraden binnen, en later de macht grepen.

Maar we zullen geen illusies bouwen ook in het proces van vernietiging van de nationale staten. De wereld proletariaat kan niet zonder gewapende gevechten aan de macht komen. Hoe beslissender, compromislozer en brutaler vecht het proletariaat tegen de gewapende contrarevolutie, hoe groter de kans dat veel politieagenten, soldaten en ect. niet meer zullen vechten voor de heersende klasse. Het conflict tussen het revolutionaire proletariaat en het staatsapparaat radicaliseert zich, zodat de staat vernietigt de organen van zelforganisatie van het proletariaat of het proletariaat vernietigt de staat, en dusdanig zelf af te schaffen. De wereldrevolutie is niets anders dan een permanente kettingvernietiging van de staten. Slechts naïeve pacifisten kunnen geloven dat dit proces zonder geweld kan gebeuren want men kan alleen door geweld de wereld bevrijden van de nationale staten!

Echter dit proces is erg lang. Het feit, dat het proces zal overwinnen, is geen wetmatigheid en is onmogelijk te voorspellen. In dit revolutionaire proces is waarschijnlijk het proletariaat lijdt reeks nederlagen om ooit te kunnen winnen.

Het proces van de wereldrevolutie is al begonnen. Nu, precies op dit moment strijden de arbeiders en werklozen in de hele wereld, openlijk of heimelijk, tegen de onderdrukking van het kapitaal. De meerderheid heeft nog geen revolutionair bewustzijn echter het kapitaal en de staat hebben zijn afgedwongen om harder op het wereldproletariaat aan te vallen, want anders het kapitaal wordt niet vergroten. Al nu(vandaag) dwingen de levensomstandigheden veel proletariërs te strijden. Met de verergering van de klassenstrijd is mogelijk dat de wereldproletariaat de revolutionair het zijn en het bewustzijn bereikt, en revolutionaire bewustzijn betekent antipolitiek bewustzijn!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s