Een klass – een strijd

Posted: January 5, 2012 in reproductieve klassenstrijd
Tags: , , ,

Het globale kapitalisme dwingt veel mensen hun plaatsen van herkomst te verlaten, omdat het lokale kapitaal hen niet meer nodig heeft als loonarbeiders. Ze zijn gedoemd te vechten om te overleven. Wanhopig zoeken ze hun geluk in deze industriële landen van het Westen. Wanneer ze het “Beloofde Land” proberen te bereiken, verdrinken vele onze broeders en zusters van de arbeidersklasse in de Middellandse Zee en bij aankomst worden ze in de democratische vluchtelingenkampen vastgezet. Ondraaglijke levensomstandigheden en de behandeling door ambtenaren en bewakers in de kampen zijn de reden geweest dat er aan het begin van dit jaar honderden mensen op het eiland Lampedusa in Italië en Griekenland in hongerstaking zijn gegaan. In 9 mei 2011 hebben 300 immigranten in Athene en Thessaloniki zelfs gedeeltelijke inwilliging van hun eisen bereikt. Op 11 januari gingen in Moskou enkele tientallen migrantenarbeiders de straat op om te protesteren tegen de massale controles, die in de kerstvakantie uitgevoerd werden door de migratiedienst.

Wij betuigen onze solidariteit met onze broeders en zusters van de klasse, die vechten voor hun sociale belangen. De beste solidariteit is onze gemeenschappelijke strijd tegen het kapitaal en de staat. Gezamenlijke strijd tegen de racistische wetten van de staat, voor het recht te werken en een onbeperkt verblijf kan slechts het begin zijn. Voor ons, voor diegenen die al lange tijd “geïntegreerd” zijn in het systeem van dwang in naam van de staat, vormen de democratische rechten en vrijheden een gelegaliseerde vorm van kapitalistische uitbuiting. Kortom: Wij, “vrije” loonslaven moeten op elk moment (naar willekeur) beschikbaar zijn voor de desbetreffende uitbuiter. Of het om Nederlanders (wie dan ook) of immigranten gaat, maakt niets uit. We zijn loonarbeiders in kapitalistische warenproductie of in dienstensector. Een eind maken aan deze uitbuiting is het doel van onze sociale bevrijding en de sociale revolutie.

Voor het weigeren van uitbreiding van het kapitaal

Het kapitalisme betekent, niet alleen in oorlogstijd maar ook in vredestijd, uitbuiting, vergiftiging en vernietiging van massa’s van arbeiders en het milieu. De macht van het globale kapitalisme is een permanente oorlog tegen het proletariaat. Dat wil zeggen, tegen de mensen die niets bezitten en hun arbeidskracht moeten verkopen aan het kapitaal, de staat, de kleinburgerij of in de onproductieve armoede moeten leven.
De tragedie van vandaag in Japan, evenals de ramp in Tsjernobyl 25 jaar geleden, hebben laten zien dat de productiekrachten van het kapitalisme een wapen zijn tegen het proletariaat, die zelfs in “vreedzame” tijd een dodelijk potentieel bevatten. Hoewel kernenergie door de mens gemaakt is en het gebruik ervan te riskant is, ondanks dit, wordt er nog steeds gebruik van gemaakt. Echter, achter de kernenergie is een hele productiemethode verborgen, die niet beheerst wordt door de kapitalisten zelf. Kapitalisten, managers en professionele politici zijn de heersende klasse in het kapitalisme, maar boven hen heerst de categorische imperatief van het kapitaal: “Breid me uit.” Het kapitaal moet zich uitbreiden en het maakt niet uit hoeveel mensen daarvoor sterven. Zo worden kerncentrales in aardbevingsgevoelige zones gebouwd. Dit is in tegenspraak met de menselijke logica van samenleven, maar volstrekt “redelijk” in de dodelijke logica en rationaliteit van de kapitaalvermeerdering. Vandaar dat het niet genoeg is om te vechten voor weigering van kernenergie. De ongecontroleerde kapitalistische productiewijze moet geheel afgeschaft worden.

De protestbeweging of de klassenstrijd

Protestbewegingen die zich in de Arabische wereld voordeden, hebben aangetoond dat sociale bewegingen aan de ene kant kunnen radicaal handelen, maar aan de andere kant nog illusies hebben over de democratie. Maar de democratie is een uitdrukking van de sociale overheersing van het kapitaal. Recente gebeurtenissen in de wereld hebben laten zien wat het verschil is tussen de protestbeweging en de klassenstrijd en hoe ze elkaar aanvullen. Wanneer het proletariaat op zijn eigen terrein zou vechten, dat wil zeggen, in de fabrieken, had zij een specifiek verzet kunnen ontwikkelen en kon ze macht van de heersende regimes in de respectievelijke landen ondermijnen. Hun eisen waren socialer, zoals hogere lonen en lagere werktijden, enzovoort en bevatten het potentieel voor verdere radicalisering. In tegenstelling tot deze is protestbeweging in feite een kleinburgerlijke beweging, met veel illusies in de democratie en met veel vertrouwen in de heersenden. Dit resulteert in een vermenging van de arme en rijke lagen van de bevolking met de ontevreden massa. Op basis van hun verschillende klassenbelangen ontwikkelen ze kortzichtige eisen. Een dergelijke heterogene massa kan alleen komen tot een gemeenschappelijke noemer op basis van eisen zoals het ontslag van “Mubarak weg!”, de ontmanteling van de veiligheidsdiensten, enzovoort.

Imperialistische oorlog als een oplossing voor de kapitalistische problemen

Veel ultralinksen roepen uit: “Oorlog is geen oplossing voor het probleem!”. Waarom? Voor de Westerse imperialisten en de tegenstanders van de regerende nationalisten gaat hun manier om hun ruzie over de winst en macht te beslechten weer ten koste van het leven en het geluk van het proletariaat. De bezetting door de elkaar beconcurrerende landen van de westerse democratieën wordt voorgesteld als een humanitaire operatie. De huidige oorlog in Libië heeft laten zien dat de bondgenoten van het Westen van gisteren vandaag worden voorgesteld als hatelijke beulen en tirannen. Daarbij had Libië, ten opzichte van Tunesië en Egypte, een hoog percentage buitenlandse arbeiders en de solidariteit met de rebellen onder hen was volledig afwezig. Er waren zelfs gevallen van slachtingen van arbeiders, alleen op basis van hun huidskleur. Er vonden massa-arrestaties en opsluitingen op plaatsen waar gisteren de slachtoffers van het regime Khadafi nog vastzaten. Omdat stakingen in Libië vrijwel niet voorkwamen en de opstand geen klassenopstand was, escaleerde het snel in een strijd tussen heersende partijen, tribale reactionaire leiders en nieuwbakken democraten. Vandaag kunnen we met zekerheid zeggen dat de tijdelijke momenten van opstand tegen Khadafi in Libië al lang vernietigd zijn door de imperialistische oorlog.

Voor de wereldwijde strijd van alle proletariërs!

Voor vrij en samen leven in een klassenloze en staatloze wereld!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s